ΔΙΗΓΗΜΑ ” ΑΠ’ ΟΣΑ ΣΤΕΛΝΕΙ Ο ΟΥΡΑΝΟΣ !…”
Γράφει : Ο Δημήτριος Μητρόπουλος Αντ/γος ε.α. Επιτ. Υπαρχηγός. ΕΛ.ΑΣ. Πτυχ. Νομικής και Δημ. Δικαίου και Πολ. Επιστημών Νομικής Σχολής Αθηνών. Συγγραφέας, Μέλος της Ένωσης Μεσσηνίων Συγγραφέων
Ο κυρ. Ηλίας με την κυρία Παρθένα, ήρθαν και οι δύο μικρά παιδιά, πρόσφυγες από τον Πόντο. Εδώ σαν μεγάλωσαν παντρεύτηκαν κι’ έστησαν το σπιτικό τους, στο χωριό όπου πρωτοεγκαταστάθηκαν με τους γονείς τους. Τα χρόνια ήταν δύσκολα για όλους. Όλοι ζούσαν με στερήσεις, προσπαθώντας με τον τίμιο μόχθου τους να δημιουργηθούν.
Και είναι αλήθεια πως η γη τους στάθηκε μάνα πονετική. Δεν τους άφησε να πεινάσουν. Ο κυρ. Ηλίας με την κυρά Παρθένα με ευχαριστία χρησιμοποιούσαν αυτά τα δώρα του Θεού κι άπλωναν με ιλαρότητα χέρι βοήθειας σε πολλούς ανθρώπους, που ζούσαν πιο στερημένα απ’ αυτούς.
Μα το πιο μεγάλο δώρο του Θεού στο σπιτικό τους, ήταν τα τέσσερα παιδιά τους, δύο κορίτσια και δύο αγόρια. Αυτά τα παιδιά ήταν η μεγάλη τους χαρά και αγάπη. Μα ο κυρ Ηλίας είχε και μια άλλη μεγάλη αγάπη. Αγαπούσε και μελετούσε τα ιερά βιβλία και ένοιωθε βάλσαμο και μέλι τα λόγια στην καρδιά του. Αυτή η αναστροφή με τον λόγο του Θεού, τον έκαμε με τον καιρό ωφέλιμα διδακτικό στην οικογένειά του.
Πάντα παραδειγμάτιζε τα παιδιά του με ιερές ιστορίες, πάντα ήταν ο ωφέλιμος λόγος στο στόμα του. Έτσι περνούσαν τα χρόνια και τα παιδιά μεγάλωναν. Κι όλο και πλήθαιναν οι χαρές με την προκοπή των παιδιών τους στο σχολείο και αξιώθηκαν να χαρούν και φοιτητή τον Δημήτρη, τον πρωτογιό τους και ύστερα από δύο χρόνια φοιτήτρια την Σοφία, στη Φιλοσοφική Σχολή Θεσ/νίκης. Κι όλα έδειχναν ότι θα ακολουθούσαν και άλλες τέτοιες χαρές.
Μα η πιο μεγάλη χαρά τους ήταν το ότι τα παιδιά τους είχαν ήθος. Σ’ αυτό βοήθησε και το παράδειγμα της σεμνής ζωής των γονέων τους και η ανατροφή τους μέσα στην εκκλησία με την λατρευτική κυρίως ζωή, αφού γονείς και παιδιά ποτέ τους δεν παρέλειψαν τον Εκκλησιασμό και τη μετοχή τους στις άλλες πνευματικές ευκαιρίες που παρέχει η εκκλησιαστική ζωή και λατρεία. Γι’ αυτό οι χωριανοί τους καλοτύχιζαν για τα καλά τους παιδιά και την προκοπή τους στα γράμματα. Και πράγματι ήταν να καμαρώνει κανείς και τους γονείς για τα παιδιά και να καλοτυχίζει τα παιδιά για τους γονείς τους.
Μα όπως στον φυσικό ουρανό δεν λάμπει πάντα ο ήλιος κι όπως οι εποχές εναλλάσσονται στη φύση, έτσι και στη ζωή της οικογένειας, δεν είναι πα ντα ανέφελος ο ουρανός της. Ακόμη και οι καλοκαιρινές λιακάδες διακόπτονται συχνά από ξαφνικές νεροποντές, κεραυνούς κι’ αστροπελέκι Ένας τέτοιος κεραυνός χτύπησε και το ως τότε ευτυχισμένο σπίτι του κυρ Ηλία και της κυρά Παρθένας. Ήταν ο απροσδόκητος θάνατος του πρωτογιού τους, του Δημήτρη.
——– ———
Ο θάνατος για τον άνθρωπο είναι ο πιο ανεπιθύμητος επισκέπτης. Ο πιο οδυνηρός σταυρός. Η πιο μεγάλη δοκιμασία. Δοκιμάζει την πίστη μας, την υπομονή μας, την ελπίδα μας, την αντοχή μας. Και όταν είναι αιφνίδιος είναι “κεραυνός εν αιθρία”. Έτσι στάθηκε και το τροχαίο ατύχημα που έκοψε το νήμα της ζωής του Δημήτρη. Για όλο το χωριό, πρωτίστως όμως για την οικογένεια. Αδέλφια και γονείς έχασαν την γη κάτω από τα πόδια τους. “Όντως φοβερότατον το του θανάτου μυστήριον”, όπως ψάλλει και η εκκλησία μας, ιδιαιτέρως όμως ο αιφνίδιος ο απρόσμενος. Γι’ αυτό και ο δρόμος της προσαρμογής στάθηκε μακρύς.
Βέβαια η καθημερινότητα έχει τις απαιτήσεις και τις υποχρεώσεις της. Τα παιδιά μπήκαν κατ’ ανάγκη στο ρυθμό τους. Ο κυρ Ηλίας ορθοπόδησε γρήγορα. Μόνο η μητέρα δεν μπόρεσε να αποδεχθεί το θλιβερό γεγονός. Δεν θέλησε ίσως να συμβιβαστεί με τη νέα πραγματικότητα. Έτσι λογής λογής ερωτηματικά κατέκλυσαν την ταραγμένη της καρδιά και τριβέλιζαν το νου της. Το θεώρησε τιμωρία του Θεού και επαναστάτησε.
— Τι του κάναμε του Θεού και μας τιμώρησε τόσο αδυσώπητα. Τι καταλάβαμε τόσα χρόνια; Μήπως θα ξαναγυρίσει ο Δημήτρης μας. Παλικάρι λεβέντης 24 χρόνων ,στη νιότη του και τον σκεπάζουν τα χώματα….
Του κάκου ο κυρ Ηλίας προσπαθούσε να την συνεφέρει, να την κάνει να αντιληφθεί το λάθος της απέναντι στα παιδιά και απέναντι στο Θεό.
Τότε σαν από μηχανής Θεός, ήρθε στο χωριό για το καλοκαίρι ο Παπά Στέφανος, συνταξιούχος τώρα που όδευε προς τα 80 του. Λευκός και λιπόσαρκος έμοιαζε εξαϋλωμένος, με το φωτεινό του πρόσωπο, που απέπνεε ειρήνη και σιγουριά. Τον χειμώνα τον έπαιρναν τα παιδιά του στην πόλη για τα πολλά κρύα του χωριού, μα πέρασε τη ζωή του στο χωριό και γνώριζε τους χωριανούς. Αυτός τους είχε βαφτίσει, τους είχε στεφανώσει και όλοι σέβονταν την γνώμη του και τιμούσαν τον λόγο του.
Συναντώντας την κυρά Παρθένα μια μέρα, ο Παπα Στέφανος της είπε :
— Αχ ευλογημένη, η πίστη δεν είναι συναλλαγή. Εκείνος για μας τον μονογενή Του Υιό έστειλε στη θυσία και να που εμείς τον κρίνουμε. Μήπως μας υποσχέθηκε ανέφελο βίο και μας εξαπάτησε; Δεν μας είπε ότι η ζωή μας στη γη θα συνοδεύεται από θλίψεις. Κι έπειτα τον Θεό τον υπακούμε, δεν τον κρίνουμε.
— Ναι μα δεν έφταιγε ο Δημήτρης μου. Ο άλλος έπεσε πάνω του. Δεν είναι αυτό αδικία; είπε πάλι η κυρά Παρθένα , σιάζοντας τη μαντήλα στο κεφάλι της.
— Συμφωνώ, αυτό λέει η ανθρώπινη λογική. Μα η ζυγαριά του Θεού έχει αλλά ζύγια. Κι εσύ που είσαι θεοφοβούμενη δεν άκουσες, δεν διάβασες πως ο άνθρωπος δεν μπορεί να εξυχνιάσει το θέλημα του Θεού;
— Δεν ξέρω τίποτα, τα βάζω με τον Θεό. Δεν μπορούσε να σώσει το παιδί μου;
Ασφαλώς και μπορούσε. Μα εκείνος βλέπει μακρύτερα και βαθύτερα στον ορίζοντα της ζωής μας. Εκείνος ξέρει “τα καλά και συμφέροντα ταις ψυχαίς ημών”.
Ο θάνατος των προσφιλών μας, μας ανεβάζει και μας μεταξύ ουρανού και γης. Δεν δοκίμασα και εγώ δύο φορές την ίδια με σας θλίψη; Ε, στο εξομολογούμαι, από τότε γνώρισα αληθινά τον Θεό. Κάποιο πνευματικό καρπό θα φέρει και σε σας αυτός ο θάνατος.
— Πάτερ πετάχτηκε κι ο κυρ Ηλίας. Είναι σωστό να αδιαφορεί για τα ζωντανά παιδιά και να αφοσιώνεται μόνο στο πεθαμένο.
— Και ο Δημήτρης ζωντανός είναι. Και δεν έχει ανάγκη από δάκρυα. Ματαίως κλαίτε. Την προσευχή σας και την ελεημοσύνη περιμένει.
— Άδικα κουράζεσαι, Παππούλη. Πόσα κι εγώ της λέω. Μα δεν θέλει να λογικευθεί, είπε πάλι ο κυρ Ηλίας.
——– ——– ——
Η κυρά Παρθένα τις επόμενες δύο μέρες στάθηκε πολύ συγκρατημένη σχεδόν σιωπηλή. Ίσως κάποια διεργασία γινόταν μέσα της. Την τρίτη μέρα ακολούθησε τον σύζυγό της στο δάσος που πήγε να κόψει ξύλα. Έλα, της είπε να ξεσκάσεις.
Ο κυρ Ηλίας άρχισε τη δουλειά του και η γυναίκα ξεκίνησε ένα περίπατο ανάμεσα στα δένδρα. Την προσοχή της την τράβηξε μια οξιά. Το δένδρο υψηλόκορμο ύψωνε προς τα ουράνια ένα μεγάλο κλωνάρι, λευκασμένο σχεδόν από το χρόνο και 3 αλλά κλωνάρια γεμάτα ζωντάνια και χλωρασιά. Το πλησίασε. Είδε σ’ αυτό τον εαυτό της .
Το χάιδεψε τρυφερά. Ήταν και αυτό πονεμένο. Έχασε το ένα από τα τέσσερα κλωνάρια του. Αυτά ήταν τα δικά του παιδιά. Μα έστεκε ολόρθο και κουβαλούσε χυμούς και έτρεφε τα τρία κλώνια του και σαλεύει ρυθμικά στο φύσημα του αγέρα και άφηνε το τραγούδι του να περνά απαλό απ’ το σιγανό θρόισμα σαν ευχαριστία σε εκείνον που φυτεύει τα δάση και τα συντηρεί με την Αγία του Πρόνοια, με τις βροχές και τον ήλιο.
Και ήταν σαν ένα υπόμνημα και προτροπή πως και η δική της ζωή τέτοια πρέπει να’ ναι. Πως κι αυτή αυτόν τον δρόμο πρέπει να περπατήσει, πως αυτό είναι το μονοπάτι που πρέπει να περάσει, για να φτάσει εκεί που ζώντες και κεκοιμημένοι, συνθέτουμε την Εκκλησία του, την βασιλεία του Θεού μες στην στοργική αγκαλιά του. Και εκεί καταμεσής του δάσους η κυρά Παρθένα λύγισε.
Έκαμψε την καρδιά της και τα γόνατα ευχαριστώντας Εκείνον, που μέσα στην παναγάπη και την πανσοφία Του, της έστειλε μια θλίψη, για να μάθει να εκτιμά όλα τ’ άλλα δώρα Του, μεγάλα και μικρά.
Κι ένοιωσε πως αυτή η πονεμένη της ευχαριστία ήταν η πρώτη προσευχή, που ενωμένη με την παναρμόνια μουσική του δάσους, έφθασε απαλά στην καρδιά του Θεού, εκεί όπου ευτυχισμένη ακουμπούσε και η ψυχή του παιδιού της.
Πηγή : Ορθόδοξο Χριστιανικό Περιοδικό “Αγία Λυδία”.
Ημ/νία γραφής : 5/6/2025
Με εκτίμηση
Δημήτριος Μητρόπουλος
