ΔΕΣΜΕΥΣH –ΤΟ ΔΡΑΜΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΙΤΣΑΣ
Γράφει : Ο Δημήτριος Μητρόπουλος Αντ/γος ε.α. Επιτ. Υπαρχηγός. ΕΛ.ΑΣ. Πτυχ. Νομικής και Δημ. Δικαίου και Πολ. Επιστημών Νομικής Σχολής Αθηνών. Συγγραφέας, Μέλος της Ένωσης Μεσσηνίων Συγγραφέων
Μελετώντας το σοβαρό αυτό θέμα της αποδέσμευσης αφήσαμε μια άλλη σπουδαία πλευρά : την μη αποδέσμευση της γυναίκας στην ηλικία, που την χρειάζεται, στο σοφό τούτο βιβλίο;
Οι γονείς δεν είχαν άλλο παιδί, μόνο τη Βούλα. Η μητέρα της την πρόσεχε ασφαλώς πιο πολύ από τα μάτια της .Πάντα έτρεχε από πίσω της.
– Βουλίτσα τρέχεις και θα ιδρώσεις. Σιγά μην πέσεις. Θα λερωθείς, θα κρυώσεις, θ’ αρρωστήσεις. Υπερβολικά χάδια. Τι θέλει η Βουλίτσα; Γιατί κλαίει η Βουλίτσα; Ποιο φαγητό αρέσει στην Βουλίτσα; Γιατί η δασκάλα μάλωσε τη Βουλίτσα; κ.λ.π.
Μα εκ πρώτης όψεως όλη η φροντίδα κι η ιδιαίτερη στοργή των γονέων της άξιζε της Βουλίτσας. Ήταν αφάνταστα ήσυχη. Δεν απομακρύνονταν λεφτό από τη μαμά. Θα έπαιζε με άλλα παιδιά αν την κοίταζε η μαμά. Αν η μαμά απομακρυνόταν η Βουλίτσα άφηνε το παιχνίδι στη μέση και την παρέα της κι έτρεχε φωνάζοντας πίσω από τη μαμά. Θα έπαιζε με τα άλλα παιδιά αν την κοίταζε η μαμά. Αν η μαμά απομακρυνόταν η Βουλίτσα άφηνε το παιχνίδι της στη μέση και την παρέα της κι έτρεχε φωνάζοντας πίσω από τη μαμά. Στο σχολείο υπέφερε πολύ τον πρώτο καιρό, γιατί επί 5 ολόκληρες ώρες δεν έβλεπε τη μαμά. Μόλις εκείνη ερχόταν να την πάρει απ’ το σχολείο λες κι άνοιγε ένα κλουβί σκοτεινό, για να την αφήσει ελεύθερη. Στο Γυμνάσιο πάντα ήταν απελπιστικά ήσυχη και αμίλητη.
Παρ’ όλο που ήταν καλή μαθήτρια – τα είχε πει όλα νεράκι στη μαμά – δεν σήκωνε ποτέ το χέρι της να πει το μάθημα. Αν άκουγε το όνομα της γινότανε κόκκινη σαν παπαρούνα και η καρδιά της χτυπούσε δυνατά.
Έφτασε κι η Βουλίτσα στα δεκάξι της χρόνια.
– Πας, Βούλα να ψωνίσεις;
– Ντρέπομαι. Τι να πω στον μπακάλη;
Ένα κιλό ζάχαρη, ένα κιλό ρύζι και πέντε αυγά.
Με χίλιες δυσκολίες ξεκινάει μόνη της.
Άλλη μια φορά πάλι :
Βουλίτσα είμαι κουρασμένη.
Πας μόνη σου να ψωνίζεις το φουστάνι σου;
– Δεν πάω.
– Γιατί;
– Δεν ξέρω.
Έλα κοριτσάκι μου κάνε μου τη χάρη πήγαινε.
Πρώτη φορά στα χρονικά της Βουλίτσας βγήκε μόνη της ν’ αγοράσει το φόρεμά της. Τούτο δεν θα αρέσει στη μαμά. Κείνο δεν θα αρέσει στο μπαμπά τούτο είναι κόκκινο και ο μπαμπάς δεν αγαπάει τα κουκουεδίστικα χρώματα, κείνο είναι κίτρινο και η μαμά λέει με κάνει χλωμή. Αφού γύρισε η καημένη, όλα τα καταστήματα της Αθήνας δεν βρήκε ύφασμα που να αρέσει στο μπαμπά και στην μαμά και γύρισε πίσω άπρακτη!
Αυτή η τακτική της νέας ανησυχούσε πολύ τους γονείς της. Ήθελαν να έχει βούληση και πρωτοβουλία. Μια άλλη φορά βγήκε με τη μητέρα της για παπούτσια. Συννενοήθηκαν όμως να τη συνοδεύσει απλώς χωρίς να δώσει τη γνώμη της.
Όλα τα κουτιά ήταν ανοιχτά μπροστά της και η Βουλίτσα δεν αποφάσιζε. Κοίταζε τη μαμά στα μάτια για να τη λυπηθεί να της κάνη νεύμα, μα εκείνη έμενε όπως συμφώνησαν, αμέτοχη ώσπου στο τέλος πήραν το δρόμο του γυρισμού.
– Δε μου λες, μαμά, ακούστηκε σα βγήκαν έξω επί τέλους η φωνή της. Κείνα τα άσπρα με το λουράκι είναι ωραία;
– Ωραία είναι.
– Να τα πάρω;
– Αν τα θέλεις…
– Συ τα θέλεις;
– Εγώ θα τα βάλω; Λοιπόν τι θα κάνεις; Θα τα πάρουμε;
– Να τα πάρουμε.
Έτσι με το τσιγκέλι βγήκε η απόφαση!
Όταν έφθασε στην 8η Γυμνασίου ο Πατέρας της τη ρώτησε αν θέλει να πάει στο Πανεπιστήμιο.
– Θέλω. Ξέρω κι εγώ; Εσύ τι λες;
– Εγώ λέω ότι λες. Χρήματα έχομε. Μόνο παιδί σε έχομε, γιατί να μην σπουδάσεις;
– Και που να πάω;
– Όπου σ’ αρέσει.
– Εσύ τι λες;
– Δεν ξέρω.
– Ε ,τι σ’ αρέσει; Φιλολογία, Νομικά, Ιατρική, Μαθηματικά.
– Όλα μ’ αρέσουν.
– Καλά το ξέρω πως σε όλα τα μαθήματα είσαι άριστη. Διάλεξε όμως ένα κλάδο.
Τέλος, από τα πολλά διαλεγμένα δεν αποφάσισε τίποτα κι έμεινε σπίτι στην αρχή. Ύστερα διορίστηκε σε κάποιο γραφείο Υπάλληλος. Στενοχωριόταν πολύ. Αισθανόταν απελπισία όταν βρισκόταν ανάμεσα στους ξένους κι επί τέλους αλάφρωνε, όταν άνοιγε την πόρτα κι έμπαινε στο σπίτι. Αδύνατον να ξεκολλήσει αυτή η κοπέλα από τους γονείς της. Αδύνατον να ‘χει δική της απόφαση. Αδύνατον να έχει δική της σκέψη, δικό της σχέδιο, και δικό της ιδανικό. Και μήπως δεν είναι καλή κοπέλα; Χρυσή άβουλη όμως. Οι ανησυχίες για το γάμο της κόρης ανησυχούσαν συχνά – πυκνά τους γονείς.
Τι θα κάνωμε; Διαρκώς θα τρέχωμε πίσω της; Θ’ ανοίξει δική της οικογένεια. Θα κάνει δικά της παιδιά. Θα ρωτάει εμάς τι θα τα κάνει, πως θα τα ντύσει;
Το δράμα της Βουλίτσας άρχισε όταν δύο – τρεις νέοι τη ζήτησαν σε γάμο σε ηλικία 22 ετών.
– Διάλεξε από τους τρεις ποιον θέλεις, της είπε ο πατέρας της.
Κόκκινη, παπαρούνα η Βουλίτσα, δεν μίλαγε, μόνο έκλαιγε απαρηγόρητη.
– Έλα, παιδί μου, την καλόπιανε η μητέρα.
– Δεν ξέρω.
– Δεν θέλεις να παντρευτείς;
– Θέλω.
– Ε, τότε διάλεξε, τρία παιδιά σε ζήτησαν. Σου κάνει κανείς από αυτούς;
– Δεν ξέρω.
– Ω Θεέ μου! ωρύετο ο πατέρας.
– Εσύ ποιον θέλεις; ρωτούσε τη μητέρα της,
– Μα, Βουλίτσα, εγώ θα παντρευτώ ή εσύ. Και τα τρία παιδιά είναι εξαιρετικά, διάλεξε μόνη σου. Εκτός αν δεν σου αρέσει κανένας. Βέβαια το θέμα αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο και χρειάζεται πολλή σκέψη και τη συμβουλή των γονέων. Μα σκέψου τι τράβηξε η καημένη η Βουλίτσα, ώσπου να γίνει “κυρία Βουλίτσα”.
Είδες πόσο χρειάζεται η ομαλή εισαγωγή του κοριτσιού στη ζωή, η σιγανή κι επιτυχημένη αποδέσμευση;
Θα πεις : μα υπάρχουν σήμερα κορίτσια τόσο πολύ άβγαλτα, που να ‘χουν τέτοια προσκόλληση στους γονείς τους; Υπάρχουν, αν όχι τόσα σε αριθμό όσα εκείνα που αντιδρούν για τις δεσμεύσεις, υπάρχουν όμως.
Πηγή : Ιουλία Γκέλτση, βιβλίο, Τρεμοσβύνει το φως.
Ημ/νία γραφής : 12/6/2025
Με εκτίμηση
Δημήτριος Μητρόπουλος
