ΠΕΡΙ ΕΙΡΗΝΗΣ
Γράφει : Ο Δημήτριος Μητρόπουλος Αντ/γος ε.α. Επιτ. Υπαρχηγός. ΕΛ.ΑΣ. Πτυχ. Νομικής και Δημ. Δικαίου και Πολ. Επιστημών Νομικής Σχολής Αθηνών. Συγγραφέας, Μέλος της Ένωσης Μεσσηνίων Συγγραφέων
Το 378, εκατό χρόνια μετά την ίδρυση της Α’ Αθηναϊκής συμμαχίας, οι Αθηναίοι, αφού συμμαχήσανε με τους Θηβαίους, πρότειναν τη συγκρότηση μιας αμυντικής συμμαχίας, για ν’ αντιμετωπιστεί η επεκτατική πολιτική της Σπάρτης και οι επεμβάσεις της στα εσωτερικά των άλλων πόλεων κρατών.
Τα συμφέροντα των μελών εξυπηρετούνταν από ένα συμβούλιο, το συνέδριο, με έδρα την Αθήνα.
Την τελική όμως απόφαση λάμβανε η Εκκλησία του δήμου της Αθήνας, όπου υποβάλλονταν οι προτάσεις του συνεδρίου. Ας σημειωθεί ότι οι Αθηναίοι μπορούσαν να επηρεάσουν ακόμη και τις αποφάσεις του συμμαχικού συμβουλίου καθοδηγώντας την ψήφο των ασθενέστερων μελών.
Στο καταστατικό της Β’ Αθηναϊκής συμμαχίας, με πρόταση του ρήτορα από τις Αφίδνες Καλλίστατου, καθιερώθηκε, ένας νέος όρος, “συντάξεις” για την δήλωση των οικονομικών συνδρομών που κατέβαλλαν οι σύμμαχοι για την κοινή άμυνα.
Οι Αθηναίοι λοιπόν είχαν τη δυνατότητα να προσανατολίζουν την πολιτική της συμμαχίας και να αναλαμβάνουν υποχρεώσεις που δέσμευαν τους συμμάχους ή είχαν επιπτώσεις σε βάρος τους.
Πολύ σύντομα άρχισαν να ενεργούν εναντίων του πνεύματος των συμφωνιών με τους συμμάχους και να διαπράττουν τα ίδια θανάσιμα σφάλματα, όπως και κατά την Α’ Αθηναϊκή συμμαχία.
Τα πρώτα χρόνια σημειώθηκε κάποια πρόοδος χάρις στην ικανότητα δύο αξιόλογων στρατηγών της Αθήνας, του Χαβρία και του Τιμόθεου, οι οποίοι ενίσχυσαν την συμμαχία με την προσάρτηση και άλλων πόλεων, ιδίως από την περιοχή της Μακεδονίας. Πολύ γρήγορα όμως άρχισε να αποδυναμώνεται η συμμαχία, όταν έπαυσε να είναι έντονος ο κοινός φόβος από την επιθετικότητα της Σπάρτης. Εξάλλου οι Αθηναίοι άρχισαν και πάλι να επεμβαίνουν στα εσωτερικά των συμμαχικών πόλεων, να εγκαθιστούν κληρουχίες και να ασκούν ολοένα και μεγαλύτερη οικονομική καταπίεση.
Έτσι λοιπόν τα αντιαθηναϊκά αισθήματα ήσαν έντονα στους συμμάχους, οι οποίοι, άλλοι περισσότερο άλλοι λιγότερο, ήθελαν να απαλλαγούν από την Αθηναϊκή συμμαχία που δεν τους απέφερε κανένα κέρδος, ενώ τους βάρυνε υπέρμετρα και αδικαιολόγητα.
Το 358 π.Χ., με την υποστήριξη του σατράπη της Καρίας Μαυσώλου, ο οποίος επιθυμούσε να επεκτείνει τον έλεγχό του στα νησιά του Αιγαίου, η Ρόδος, η Χίος, και η Κως απεστάτησαν από τη συμμαχία. Ένα χρόνο αργότερα το γεγονός αυτό της αποστασίας οδήγησε σε πόλεμο, τον γνωστό με την ονομασία “Συμμαχίας πόλεμος”.
Στην έκρηξη του πολέμου συνέβαινε και η άστοχη ενέργεια του στρατηγού Χάρη, ο οποίος αντί να βαδίσει κατά της Αμφιπόλεως, όπως ήταν οι εντολές της πόλης, στράφηκε κατά των νησιών νομίζοντας ότι έτσι θα ωφελούσε περισσότερο την Αθήνα. Τα σχέδια του όμως απέτυχαν γιατί οι νησιώτες αντιστάθηκαν με σθένος. Διαφάνηκε μάλιστα ο κίνδυνος να μετατοπισθούν οι εχθροπραξίες στην Αττική.
Η κατάσταση εγκυμονούσε μεγάλους κινδύνους για την Αθήνα. Τότε αναλαμβάνει να γράψει ο Ισοκράτης τον Περί Ειρήνης (ή Συμμαχικόν κατά τον Αριστοτέλη) λόγο, με σκοπό να πείσει τους Αθηναίους να συνάψουν ειρήνη. Η ακριβής ημερομηνία συγγραφής του λόγου δεν είναι βέβαιη πιστεύεται ότι ο λόγος συντάχθηκε και αμέσως κυκλοφόρησε ως πολιτικό φυλλάδιο το 356 π. Χ.
Η Ειρήνη αποτελεί φυσική κατάσταση στην κοινωνική ζωή του ανθρώπου κατά την οποία οι σχέσεις λειτουργούν αρμονικά και χωρίς βίαιες αντιπαραθέσεις. Επιδιώκεται η διαχείριση της με τη δημιουργία εθίμων που ρυθμίζουν τις αναδυόμενες διαφορές και μέσω της σύναψης συμφωνιών μεταξύ δυο γειτνιαζόντων φυλών.
Διεθνές Δίκαιο.
Στο Διεθνές δίκαιο, ειρήνη είναι η μετά τη λήξη ενός πολέμου αποκατάσταση των φιλικών σχέσεων μεταξύ δύο εμπολέμων κρατών. Οι συνθήκες που σχετίζονται με την Ειρήνη διακρίνονται σε οριστικές και προκαταρτικές. Οι προκαταρτικές συνθήκες έπονται συνήθως της ανακωχής και περιλαμβάνουν τους ουσιωδέστερους όρους της ειρήνης.
Αρμόδιος για την σύναψη συνθηκών ειρήνης ο διεθνής παραστάτης της κάθε χώρας, ο οποίος ορίζεται από το εσωτερικό δημόσιο δίκαιο ή οι πληρεξούσιοι αυτού. Ο διεθνής παραστάτης της Ελλάδας σύμφωνα με το Σύνταγμα, είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.
Οι συνθήκες ειρήνης ποικίλουν ως προς το περιεχόμενο, αλλά όλες περιέχουν τούς όρους με τους οποίους οι εχθροπραξίες σταματούν και ο πόλεμος λήγει.
Παγκόσμια Ειρήνη.
Η παγκόσμια Ειρήνη ή ειρήνη στη γη, είναι η έννοια μιας ιδεώδους κατάστασης ειρήνης μεταξύ όλων των ανθρώπων και των εθνών στον πλανήτη γη. Διαφορετικοί πολιτισμοί, θρησκείες, φιλοσοφίες και οργανισμοί έχουν διαφορετικές έννοιες για το πως θα προέκυπτε μια τέτοια κατάσταση.
Διάφορες θρησκευτικές και κοσμικές οργανώσεις έχουν τον διακηρυγμένο της επίτευξης της παγκόσμιας ειρήνης μέσω της αντιμετώπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της τεχνολογίας της εκπαίδευσης, της μηχανικής, της Ιατρικής ή της διπλωματίας, που χρησιμοποιούνται ως τέλος σε όλες τις μορφές μάχης.
Από το 1945, τα Ηνωμένα Έθνη και τα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας τους (Κίνα, Γαλλία, Ρωσία, Ηνωμένο Βασίλειο και Ηνωμένες Πολιτείες) λειτουργούν με στόχο την επίλυση συγκρούσεων χωρίς πόλεμο. Ωστόσο, τα έθνη έχουν εισέλθει σε πολυάριθμες στρατιωτικές συγκρούσεις από τότε.
Η Παγκόσμια ημέρα ειρήνης των Ηνωμένων Εθνών εορτάζεται κάθε χρόνο στις 21 Σεπτεμβρίου. Είναι αφιερωμένη στην Ειρήνη και συγκεκριμένα στην απουσία πολέμου και βίας και μπορεί να εορταστεί με μια προσωρινή κατάπαυση του πυρός σε μια ζώνη μάχης.
Η Παγκόσμια Ημέρα Ειρήνης καθιερώθηκε το 19 81 από τη γενική συνέλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Δύο δεκαετίες αργότερα, το 2001, η γενική συνέλευση ψήφισε ομόφωνα να ορίσει την ημέρα ως ημέρα πρόληψης της βίας και κατάπαυσης του Πυρός.
Ο εορτασμός αυτής της ημέρας αναγνωρίζεται από πολλά έθνη και λαούς. Το 2013 για πρώτη φορά, η ημέρα αφιερώθηκε στην Εκπαίδευση για την ειρήνη, δηλαδή με τα βασικά προληπτικά μέσα για τη βιώσιμη μείωση του πολέμου.
Πηγή : Βικιπαίδεια.
Ημ/νία γραφής : 4/6/2025
Με εκτίμηση
Δημήτριος Μητρόπουλος
