ΤΟ ΚΟΡΔΕΛΑΚΙ
(Βασισμένο σε αληθινή Ιστορία )
Γράφει : Ο Δημήτριος Μητρόπουλος Αντ/γος ε.α. Επιτ. Υπαρχηγός. ΕΛ.ΑΣ. Πτυχ. Νομικής και Δημ. Δικαίου και Πολ. Επιστημών Νομικής Σχολής Αθηνών. Συγγραφέας, Μέλος της Ένωσης Μεσσηνίων Συγγραφέων
Ο ήλιος αργά – αργά είχε αρχίσει να ανεβαίνει στον χειμωνιάτικο ουρανό, επιτρέποντας στην πάχνη να λιώνει στο γρασίδι. Η γυναίκα έχωσε το γιακά της στο γούνινο γιακά του πανωφοριού της και προσπάθησε να σύρει τα πόδια της πιο γρήγορα. Οι αχτίνες του ήλιου χρύσιζαν στους μικρούς κήπους με τις δαμασκηνιές και τις μηλιές. Εκείνη δεν άφησε την ματιά της να καλημερίσει την πλάση. Προσπέρασε τα πέτρινα μελιά αγροτόσπιτα στα περίχωρα της Λειβαδιάς, διέσχισε την πέτρινη γέφυρα της πόλης, παλεύοντας με τους λογισμούς της…. Μια μάχη άνιση…!
“Έμεινες χωρίς δουλειά, κακομοίρα γυναίκα, με εφτά παιδιά… το μεγαλύτερο δέκα χρόνων, το μικρότερο ενάμισι και το όγδοο στην κοιλιά. Σε έδιωξαν γιατί δεν πάει καλά το εργοστάσιο. Εσύ ήσουν καλή και γρήγορη στο βαμβάκι, αλλά τους τελευταίους μήνες, όσο και αν έκρυβες την εγκυμοσύνη εκείνη φαινόταν, ήταν και αυτές οι ζαλάδες… αυτές σε πρόδωσαν.
Τώρα τι θα τους πεις; Ποιος θα τα θρέψει; Και η σπιτονοικοκυρά θα θέλει το νοίκι, κι εσύ όλο χρωστάς, παντού… κι ο άνδρας σου…. αυτός ο άνδρας όσο καλός και αν είναι πόσο θα αντέξει να κάνει υπομονή; Άνοιξε αυτό το μαγαζάκι με τα ηλεκτρικά στο κέντρο της πόλης και, πουλήσω δεν πουλήσω σήμερα, όπως κάθε ημέρα, ο δήμος θέλει διακόσιες δραχμές”.
Κάτι σκούρα δένδρα απέναντι της έριχναν μακριές σκιές στο δρόμο και τα χωράφια. Σταμάτησε και άρχισε να κλαίει. Τα δάκρυα της είχαν τέτοια μυστική φωνή, που προσέλκυσαν ένα πλήθος γλάρων, οι οποίοι ξεκίνησαν να την ακολουθούν όπως και οι σκέψεις της.
“Πως θα του το πεις καημένη μου; Και τα παιδιά;
Πως θα αντιδράσει η μεγάλη όταν το μάθει; Δεν ξέρουν ακόμη για τον μωρό. Τι θα κάνεις με αυτό το αγέννητο; Μια πιθαμή είναι δεν νοιώθει”.
Άνοιξε τα χέρια της, σα να θέλει να αγκαλιάσει όλη τη θέα του πρωινού ουρανού και γονάτισε στον χωμάτινο δρόμο. Έσκυψε το κεφάλι της και προσευχήθηκε. Ύστερα από λίγο, αισθάνθηκε τα πόδια της δυνατότερα. Οι σκέψεις της με μιας διαλύθηκαν. Σήκωσε το βλέμμα της και πρόσεξε το ζαχαροπλαστείο της γειτονιάς της.
“Λίγα γλυκά για τα παιδιά”, είπε περνώντας την είσοδο του καταστήματος. Μια καινούργια υπάλληλος με ένα γλυκό κερένιο πρόσωπο την καλημέρισε.
“Χαίρεται”. Οχτώ μικρά γλυκά θα ήθελα παρακαλώ”.
Για τα παιδιά σας;
“Και για τον άνδρα μου … εφτά έχω.
“Είναι ευλογία τα παιδιά”!………..
Ο Θεός δεν αφήνει τα παιδιά του, η Χάρις του Θεού ενεργεί μυστικά στο κάθε δημιούργημά του.
Τι σας οφείλω;”
“Τίποτα. Για τα παιδιά σας”.
Η πωλήτρια έκοψε μια ωραία κόκκινη κορδέλα και έδεσε το κουτί. Ήταν τόσο όμορφος αυτός ο φιόγκος, που η γυναίκα έμεινε να τον χαζεύει….
“Η πρόνοια του Θεού είναι σαν αυτό το κορδελάκι. Ομορφαίνει Χαριτώνει τη ζωή μας. Τι να τα κάνεις όλα τα αστέρια του ουρανού, όταν δεν έχεις τον ήλιο….! Αρκεί να την αφήσουμε να μας αγκαλιάσει… Πόσο αθόρυβα και παράδοξα ενεργεί η Χάρις του Θεού μας….
Η γυναίκα με μάτια πλημμυρισμένα από δάκρυα, ευχαρίστησε, πήρε το πακέτο και βγήκε στο δρόμο. Αισθανόταν ένα φως να λούζει το πρόσωπό της… Σήκωσε το βλέμμα της και άρχισε κρατώντας τα γλυκά να πλησιάζει στο σπίτι της. Και εκεί που κόντευε να φτάσει, κλάματα παιδιού ακούστηκαν από ένα διπλανό της χωριατόσπιτο μια γιαγιά μεγάλωνε μόνη της τα δύο μικρά ορφανά εγγονάκια της.
Η γυναίκα πλησίασε την πόρτα.
“Ρηνούλα εσύ κλαις”;
“Εγώ”, ψέλλισε το μικρότερο από τα δύο, ένα τρίχρονο κοριτσάκι, τρέχοντας στην αγκαλιά της.
Η γιαγιά του έτρεξε στην πόρτα.
“Μη, θα τη λερώνεις” !
“Δεν πειράζει, αφήστε την”! , είπε η γυναίκα αγκαλιάζοντας το λασπωμένο παιδί.
“Κοπέλα μου, νωρίς σήμερα γύρισες από τη δουλειά. Εδώ η μικρή έπαιζε με τις λάσπες, λέρωσε και την αδερφή της, δεν θέλει να κάνουμε μπάνιο. Δεν αντέχουν και εμένα τα πόδια μου, γέρασα πια…
Το κοριτσάκι σταμάτησε να κλαίει και κοίταξε το κουτί με τα γλυκά.
“Πάμε να κάνουμε μπάνιο και μετά θα σου δώσω τα γλυκά! Συμφωνείς; του είπε η γυναίκα χαμογελώντας.
Έβγαλε το πανωφόρι της, τη σήκωσε στην αγκαλιά της και την έβαλε στη μπανιέρα. Αφού την έπλυνε και την έντυσε με καθαρά ρούχα, την έσφιξε στην αγκαλιά της. Η μικρούλα ξέφυγε από την αγκαλιά κι έτρεξε χαρούμενη και της έφερε το κουτί με τα γλυκά.!
“Θες γλυκό; Στο υποσχέθηκα ! Είναι δικό σου”.
“Δεν θέλω γλυκό το κορδελάκι θέλω “!
Η γυναίκα αργά – αργά ξετύλιξε την κορδέλα και την φόρεσε στο κεφάλι της μικρής, της οποίας το πρόσωπο ζωγράφιζε το ένα χαμόγελο μετά το άλλο.
Έφυγε και αισθανόταν ότι πετούσε… Μπήκε στο σπίτι της με μια χαρά, που δεν μπορούσε να την εξηγήσει. Τα παιδιά έπαιζαν στον κήπο. Βρήκε τον άνδρα της στις εικόνες γονατιστό να κλαίει…
“Καλέ μου, τόσο νωρίς σήμερα τι έπαθες;”
“Ήρθα για λίγο να ανάψω το καντήλι και να ευχαριστήσω τον Θεό και την Παναγία μας. Σήμερα το πρωί μια γιαγιά ζαλίστηκε έξω από το μαγαζί μας.
Της έδωσα νεράκι, την περιποιήθηκα και την πήγα στο σπίτι του γιου της. Ο γιος της είναι ο διευθυντής της ΔΕΗ. Χάρηκε τόσο πολύ με την κίνηση αυτή, που μου είπε ότι από σήμερα θα ψωνίζουν όλα τα ηλεκτρικά από εμάς. Ήδη μου άδειασε το μαγαζί. Δεν χρειάζεται καλή μου να δουλεύεις, έδωσε ο Θεός και έχουμε χρήματα πολλά, να ξεκουραστείς πια… Να γεννηθεί και με το καλό το καινούργιο μωρό μας… Δεν αφήνει ο Θεός!”, είπε και λύθηκε σε λυγμούς χαράς. Τότε ήταν που μοσχομύρισε γεύση Παραδείσου. Η γυναίκα έκανε το σταυρό της και κοιτώντας το κουτί με τα γλυκά, σκέτο, χωρίς το κορδελάκι που το ομόρφαινε, άνοιξαν οι οφθαλμοί της και άρχισαν σαν γάργαρο νερό να τρέχουν… αυτή τη φορά από δάκρυα χαράς….
Πηγή : – Οικογένεια (Περιοδικό Ελληνορθόδοξη Πολύτεκνη οικογένεια).
Ημ/νία γραφής : 10/5/2025
Με εκτίμηση
Δημήτριος Μητρόπουλος
