ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ-Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΔΑΣΚΑΛΑΣ
Γράφει : Ο Δημήτριος Μητρόπουλος Αντ/γος ε.α. Επιτ. Υπαρχηγός. ΕΛ.ΑΣ. Πτυχ. Νομικής και Δημ. Δικαίου και Πολ. Επιστημών Νομικής Σχολής Αθηνών. Συγγραφέας, Μέλος της Ένωσης Μεσσηνίων Συγγραφέων
Περνούν τα χρόνια… πότε πέρασαν; σβήνουν, “σαν τίποτε δεν απομένει..” κι από τα χρόνια εκείνα τα παιδικά, τα δύσκολα, με τη μεγάλη φτώχεια, με τους ατελείωτους καημούς, τα βάσανα, τα χιόνια αμέτρητα – βαρείς που ήταν τότε οι χειμώνες – τι έμεινε;
Μένει η ζεστασιά του σπιτιού το πάμπτωχο, της γειτονιάς οι πέρα ως πέρα ολάνοιχτες αυλές, του Σχολείου ο παιδεμός, με καλαμάρι, πένα και στυπόχαρτο, η πάνινή σου τσάντα στον ώμο, το ξύλο στην μασχάλη για τη σόμπα του σχολειού…
Θυμάσαι πάντα τη δασκάλα σου. Στοργική μάνα στο σχολειό. Ελένη το όνομά της. Και πως στεκόταν μες στη Εκκλησία, ακίνητη προσηλωμένη – λες αγία. Τη θαύμαζαν την αγαπούσαν οι μανάδες σας. Από κοντά κι ο Διευθυντής, ο άνδρας της, σας μάζευε κοντά του στο ψαλτήρι, μουσικός εξαίρετος αυτός, κάτι ν’ αρχίσετε κι εσείς να σιγοψέλνετε. Στα πρώτα έτη της διδασκαλίας και οι δυο τους.
Ήτανε κι εκείνο το μάθημά της… σας σαγήνευε.
Κρεμόσουν από τα γλυκά της χείλη. Χρόνια μετά, ωσάν τη συναντούσες σπίτι της, στην πόλη των γραμμάτων την παραμυθένια, σου θύμιζε ένα μάθημά της, της Τρίτης ή Τετάρτης τάξης.
Σας είχε μιλήσει τότε για του Χριστού μας την Ανάληψη κι εσύ, ανήσυχος και ζωηρός πετάχτηκες την ώρα εκείνη. ” Και γιατί, κυρία, δεν Τον κράτησαν οι Μαθητές τον Κύριο και Τον άφησαν να φύγει στον ουρανό;” Δεν θυμόταν τότε τι σου είχε απαντήσει. Σου έλεγε όμως : “Να, τώρα τον κράτησες, Τον έχεις τον Κύριο κοντά σου!”.
Κάποιο διάστημα σας έλειψε. Ήταν που απόκτησε την πρώτη της κόρη. Έφτασαν και οι διακοπές των Χριστουγέννων. Και τότε… σαν ν’ άνοιξε ξαφνικά ο ουρανός… πήρες το πρώτο γράμμα της ζωής σου!
Μέσα μια μικρή εικονίτσα που εικόνιζε τον Κύριο ως καλό Ποιμένα. Στο πίσω μέρος της εικονίτσας δύο λόγια δικά της.” Στον καλό μου (…) με τις καλύτερες ευχές μου. Ελένη.” Πόσο την αγάπησες αυτή τη μικρή εικόνα! Την είχες πάντα μαζί σου. Σ’ ένα μικρό πλαστικό πορτοφολάκι που είχε και διάφανο παράθυρο. Έβαζες και κάτι χαρτονομίσματα μέσα.
Εκείνη τη χρονιά είχες πάει για τις διακοπές σου στο χωριό σας. Εκεί συνήθιζες τα τελευταία χρόνια που οι γέροντες γονείς είχαν αρκετά καταπέσει. Τις πρώτες κιόλας ημέρες, ένα απόγευμα, άκουσες κάποιους άνδρες να συζητούν. Θα πήγαιναν την άλλη ημέρα με φορτηγό σε ένα δάσος του χωριού να κόψουν τα σημαδεμένα από το Δασαρχείο πεύκα.
Πήγες μαζί τους.
Με το που φθάσατε, έπιασαν τα αλυσοπρίονά τους κι έπιασαν στη δουλειά. Τους παρατηρούσες έκπληκτος και τους φωτογράφιζες.
Κάποια στιγμή τους άφησες. Θα κατέβαιναν στη ρεματιά ήταν εκεί και μια σπηλιά, “Πέτρα του κλέφτη” την ονόμαζαν (“Κιατραφούρλουϊ” στη βλάχικη γλώσσα του χωριού).Το ρέμα με αρκετό νερό, περνούσε ανάμεσα από δύο μεγάλους βράχους, σαν τις συμπληγάδες. Θρυλείται ότι παλιά οι κλέφτες πηδούσαν από τον ένα βράχο στον άλλο. Τεράστια η απόσταση, αλλά αυτοί έμοιαζαν υπεράνθρωποι.
Όταν άρχισες να κατεβαίνεις το ρέμα μέθυσες. Η ομορφιά των αλλεπάλληλων καταρρακτών ήταν εξωπραγματική. Πηδούσες από τον ένα καταρράκτη στον άλλο, μπήκες στη σπηλιά, που oι τελευταίοι κάτοικοί της ήταν κατσίκια, και συνέχιζες την μεθυστική κατάβαση.
Κάποια στιγμή συνήλθες. Σκέφθηκες πως μπορεί να είχε περάσει η ώρα και θα έπρεπε να επιστρέψεις. Είχες ένα κομπιουτεράκι με ρολόγια στο πίσω μέρος του παντελονιού σου, από τα πρώτα που είχαν κυκλοφορήσει τότε, και μαζί το πορτοφολάκι και την εικονίτσα της Δασκάλας κι ένα μικρό χτενάκι.
Έφερες το χέρι πίσω να πάρεις το κομπιουτεράκι…. και πάγωσες….
Έλειπαν όλα! Σε κάποιο σημείο της διαδρομής σου είχαν πέσει.
Τώρα τι γίνεται; Πήρες το δρόμο της επιστροφής ακολουθώντας την ίδια διαδρομή και ψάχνοντας Την εικονίτσα της Δασκάλας μου, Θεέ μου, να βρω, προσευχόσουν. Έφτασες περίγυρος κοντά τους. Ήταν απόγευμα…. σε λίγο ξεκινήσατε για το χωριό.
Πέρασαν περίπου είκοσι ημέρες. Όλο αυτό το διάστημα υπέφερες : Την εικονίτσα της Δασκάλας μου, Κύριε ! Στο μεταξύ ξέσπασαν κάτι μπόρες πρωτοφανείς. Τα ρέματα έγιναν ποτάμια ορμητικά.
Δύο τρεις – μέρες πριν αναχωρήσεις για την Αθήνα, ο ξάδελφός σου Μανώλης σου ζήτησε ν’ ανεβείτε για περίπατο στο βουνό.
– Αδύνατον, Μανώλη, του είπες. Αλλά αν θέλεις να πάμε στο “Κιατροφούρλουϊ”, να ψάξω πάλι για την εικόνα που έχασα, τότε έρχομαι.
Ξεκινήσατε την άλλη μέρα πρωί, μαζί σου και ο γείτονας σου Θύμιος. Θα κάνατε τρεις ώρες να φτάσετε. Πήρες πάλι την ίδια διαδρομή. Είχες βάλει όριο στον εαυτό σου να προχωρήσεις στο ρέμα, μέχρις εκεί που δεν χρειαζόταν να μπεις στο νερό. Πράγματι έφτασες σε ένα οριακό σημείο άπραγος.
Τέλος! είπες στον εαυτό σου. Παρ’ το απόφαση χάθηκε η εικονίτσα. Την ώρα εκείνη αισθάνθηκες μέσα σου κάτι σα φωνή. Όπως είσαι στρίψε αμέσως πίσω και φύγε. Αποφασιστικά έστριψες, έβαλες το δεξί σου πόδι στην άκρη μιας λιμνούλας της ρεματιάς και ετοιμάστηκες να κάνεις το άλμα.
Εκεί… κοκάλωσες! Στη μέση του παπουτσιού σου που ακουμπούσε στο νερό, ένα μικρό κλαδί και σκαλωμένο σ’ αυτό μέσα στο νερό όλα : το κομπιουτεράκι, το πορτοφόλι μ’ ένα πεντοχίλιαρο (δραχμών), ακόμη και το χτενάκι!
Σου πήρε ώρα να συνέλθεις. Η Δασκάλα μου έλεγες, η Δασκάλα μου, η εικονίτσα της δασκάλας μου! Μετά από τόσους κατακλυσμούς!
Η Δασκάλα σου, σε βαθειά γερατειά, πήρε το δρόμο της αιώνιας ζωής.
Ευλογημένη!
Ημ/νία γραφής : 17/8/2025
Πηγή : Χριστιανικό Περιοδικό, Ορθοδόξων Θεολόγων, “Ο Σωτήρ”.
Με εκτίμηση
Δημήτριος Μητρόπουλος
