ΤΑ ΕΔΩΣΑ ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ
Γράφει : Ο Δημήτριος Μητρόπουλος Αντ/γος ε.α. Επιτ. Υπαρχηγός. ΕΛ.ΑΣ. Πτυχ. Νομικής και Δημ. Δικαίου και Πολ. Επιστημών Νομικής Σχολής Αθηνών. Συγγραφέας, Μέλος της Ένωσης Μεσσηνίων Συγγραφέων
Ήμουν στο Ναυτικό το 1952 και βρισκόμουν στην πλατεία Κλαυθμώνος, όχι όπως είναι σήμερα. Οι νεώτεροι δεν γνωρίζουν πάρα πολλά από τα παλιά και απορούν οπόταν ακούν ορισμένα γεγονότα του τότε. Εκείνη τη στιγμή έπεφτε ο ήλιος και θα γνωρίζετε ότι με τη δύση του γίνεται υποστολή της σημαίας. Τότε το Υπουργείο Ναυτικού ήταν εκεί και η σημαία κυμάτιζε ακόμα στο κτήριο. Σήμερα είναι άλλες υπηρεσίες τού Ναυτικού.
Τότε πάντα κάθε πρωί, θα θυμούνται οι παλιοί, γινόταν έπαρση σημαίας και σταματούσαν τα πάντα, όπως και στη δύση του Ήλιου, γινόταν υποστολή. Ήταν στιγμές ωραίες, απίθανες που ζούσαν τότε οι άνθρωποι. Το άγημα αποδόσεως τιμών στο χώρο του και ακούμε το σαλπιχτή να δίνει το σύνθημα για την υποστολή της σημαίας. Το άγημα παρουσιάζει όπλα. Ο αξιωματικός χαιρετά και παίζεται ο Θούριος.
Όλοι οι παριστάμενοι εκεί και οι περαστικοί, ‘ο πως και εγώ σταθήκαμε σε στάση προσοχής. Αποδίδεις, με αυτό τον τρόπο την τιμή στο ιερό μας σύμβολο, στη γαλανόλευκη σημαία. Τη στιγμή που ο αρμόδιος Αξιωματικός χαιρετά, η ματιά του πέφτει λοξά και βλέπει κάτι παράξενο και η ψυχή του ταράζεται, με αυτό που θα σας πω παρακάτω.
Τελειώνοντας η διαδικασία της υποστολής της σημαίας, οι διαβάτες συνεχίζουν τον δρόμο τους, ενώ εγώ παρέμεινα από συνήθεια λίγο ακόμα. Τότε βλέπω το νεαρό Αξιωματικό να κατευθύνεται
θυμωμένος προ ένα γεροδεμένο πλανόδιο καστανά. Βλέπετε τότε η πλατεία ήταν κενή και στις γωνίες ήταν πάντα στιλβωτές (λούστροι) και καστανάδες, που μας λείπουν τώρα.
Και του είπε : “Γιατί δεν σηκώθηκες όρθιος για να τιμήσεις τη σημαία μας; “Δεν έχεις φιλότιμο κ.λ.π.”
Ο άνθρωπος έμεινε βουβός, ενώ εγώ παρακολουθούσα έντρομος και φοβερά συγκλονισμένος το τι έγινε. Μετά βλέπω τον καστανά ότι έγινε κατακόκκινος κι άρχισε να τρέμει. Ήθελε να φωνάξει, αλλά τον είδα με έκπληξη να συγκρατεί σκύβοντας το κεφάλι του και άρχισε να κλαίει με λυγμούς. Όμως συνήλθε γρήγορα, σκούπισε τα δάκρυά του και με την δύναμη των χεριών (που ήταν γερά), στύλωσε το σώμα του δυνατά έσπρωξε τον πάγκο με τα κάστανα μπροστά και φώναξε με όλη την ψυχή του στον νεαρό αξιωματικό δυνατά.
“Πως να σηκωθώ κύριε; Της τα έδωσα της Πατρίδας μου και τα δύο.” Και σηκώνοντας τα μπατζάκια του πανταλονιού, φάνηκαν δύο πόδια, κομμένα πάνω από τα γόνατα. Και ξανάρχισε να κλαίει. Ο κόσμος, όπως και εγώ, γύρω του έκλαιγε και χειροκροτούσε, όμως περισσότερο από όλους έκλαιγε ο νεαρός αξιωματικός.
Έχουν περάσει πολλά χρόνια. Ποιος ξέρει τι γίνεται. Εκείνη τη στιγμή πάντως έγινε κάτι το αλησμόνητο, μια φοβερή σκηνή. Ο Αξιωματικός σκύβει και φιλά τον καστανά και στη συνέχεια στέκεται ευθυτενής μπροστά στον ήρωα. Φέρνει το δεξί του χέρι στην άκρη του γείσου του πηλικίου του και τον χαιρετά στρατιωτικά.
Του απονέμει τις “κεκανονισμένας τιμάς”, που δεν μπόρεσε εκείνος να δώσει στη σημαία μας, γιατί της χάρισε τα δύο πόδια του στα βορειοηπειρωτικά βουνά μας, για να μπορεί να κυματίζει σήμερα ψηλά η κυανόλευκη σημαία μας σε λεύτερη πατρίδα. Και οι άλλοι, οι πολλοί να μπορούν να πηγαίνουν με γρήγορο βήμα στην ειρηνική απασχόληση τους, χωρίς να γνωρίζουν ότι περνούν μπροστά από έναν ήρωα του αλβανικού μετώπου, τον Έλληνα ήρωα πολεμιστή, όποιο επάγγελμα και να ‘χει.
Άλλοι δεν μιλούν, άλλοι όμως ειρωνεύονται. Γι’ αυτό οι νέες γενιές πρέπει να μάθουν, να διδαχθούν από την οικογένεια και από το Σχολείο για το έπος του 1940.
Για το καλό της Πατρίδας μας.
Το “έπος του ’40” αναφέρεται στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940-1941, έναν στρατιωτικό αγώνα
που ξεκίνησε στις 28 Οκτωβρίου 1940 με την επίθεση της Ιταλίας στην Ελλάδα, και κατά τον οποίο οι Έλληνες πολέμησαν γενναία, καταφέρνοντας να αναχαιτίσουν τον εισβολέα, γράφοντας έτσι με χρυσά γράμματα την ιστορία τους.
Ο ελληνοϊταλικός πόλεμος γνωστός και “ως πόλεμος του 40”, έδειξε την αντοχή και την αυτοθυσία του ελληνικού λαού, απέναντι στην Ιταλική επίθεση.
Το θέατρο επιχειρήσεων ήταν ορεινό με το μέτωπο τη Νότια Αλβανία να είναι δύσβατο και να δυσκολεύει την προέλαση των Ιταλικών δυνάμεων.
Το ελληνικό έπος του 1940 περιλαμβάνει την αντίσταση κατά των Ιταλών, την εκδίωξή τους από το ελληνικό έδαφος και στη συνέχεια την άμυνα ενάντια στη γερμανική εισβολή, αν και οι λεπτομέρειες αυτές δεν αναφέρονται στις παρεχόμενες πληροφορίες.
Πηγή : Βιβλίο, Παρακαταθήκη, Γράφει ο Δημήτρης Ντούνιας, Πλωτάρχης Πολεμικού Ναυτικού.
Ημ/νία γραφής : 25/8/2025
Με εκτίμηση
Δημήτριος Μητρόπουλος
