Ο ΑΓΙΟΣ ΑΝΘΙΜΟΣ ΧΙΟΥ
Γράφει : Ο Δημήτριος Μητρόπουλος Αντ/γος ε.α. Επιτ. Υπαρχηγός. ΕΛ.ΑΣ. Πτυχ. Νομικής και Δημ. Δικαίου και Πολ. Επιστημών Νομικής Σχολής Αθηνών. Συγγραφέας, Μέλος της Ένωσης Μεσσηνίων Συγγραφέων
Δεν ήταν δικό του το χάρισμα. Υπηρετούσε το Θεό “ωσεί πυρός φλόγα”. Λαμπρός και δραστικός
σαν πύρινη φλόγα. Αλλά ήταν και αεικίνητος και αιθέριος σαν τους ανέμους. Έτσι διακονούσε το ποιμαντικό του έργο στο Νοσοκομείο ο σεμνός ιερέας. Δεν έλεγε “όχι” σε κανένα. Δεν έλεγε “κουράστηκα”, “δεν αντέχω”. Όλοι τον σέβονται. Γιατροί, προϊστάμενες και νοσηλευτές, ασθενείς και συνοδοί, πιστοί και άθεοι. Είχε κερδίσει την εμπιστοσύνη όλων, γιατί ήταν ο άνθρωπος της ανιδιοτελούς θυσιαστικής αγάπης.
Δύναμη αντλούσε από την “Παναγία τη βοήθεια”. Έτσι λεγόταν το εκκλησάκι του Νοσοκομείου, αληθινό στολίδι και καταφύγιο των πονεμένων.
Είχε βέβαια ο κληρικός μας και εθελοντές, που δίπλα του σαν επίγειοι άγγελοι του συμπαρίσταντε. Όμως σε κάθε του βήμα, ουράνιος σύμμαχος – προστάτης ήταν ο Άγιος Άνθιμος της Χίου (1869 – 1960), ο οποίος ενεργούσε αθόρυβα θαύματα σε πλήθος ανθρώπων.
Άλλη μία ημέρα έφτανε στη δύση της. Ο Εσπερινός μόλις είχε τελειώσει στο Νοσοκομείο Πατρών “Παναγία η Βοήθεια”. Το ιλαρό φως του ήλιου περνούσε γλυκά μέσα από τα πολύχρωμα “βιτρό” και διαθλασμένο έκανε τα ολόχρυσα ψηφιδωτά του Χριστού, της Παναγίας και των Αγίων
ν’ ακτινοβολούν λάμψη υπερκόσμια. Το ευωδιαστό θυμίαμα ακόμη το αισθανόσουν. Ο λιγοστός κόσμος είχε φύγει. Στον Ναό είχε απομείνει μόνος ο ταπεινός Λευίτης. Ζητούσε μυστικά από τον Θεό το Θείο του έλεος ,για τις παραβάσεις και τις ελλείψεις του και Τον παρακαλούσε για ενίσχυση φωτισμό και θεία Χάρι στο ιερό του έργο. Κάποια στιγμή ακούστηκε φωνή αγωνίας μιας γυναίκας :
– Πάτερ, πάτερ, είσθε εδώ; Ανασηκώθηκε ο κληρικός από το στασίδι του. Την πρόσεξε.
– Πάτερ μου, ο πατέρας μου πεθαίνει. Μετράει ώρες, μας είπαν οι γιατροί. Σας παρακαλώ πολύ, να πάτε να τον κοινωνήσετε. Έχει να κοινωνήσει από παιδί. Ο ίδιος διστάζει. Αλλά, σας παρακαλώ πηγαίνετε να τον ενισχύσετε. Ξέρετε εσείς. Να τον προετοιμάσετε να δεχθεί τη Θεία Κοινωνία,
το εφόδιο της αθανασίας.
– Παιδί μου, γιατί τον αφήσατε έτσι, τελευταία στιγμή; Καλά μην ανησυχείς η Παναγία θα βοηθήσει. Προσευχή σου. Αύριο θα περάσω από τους θαλάμους για όσους έχουν ζητήσει Θεία Κοινωνία.
Πως λέγεται ο πατέρας σου;
– Μιχάλης Σωτηριάδης. Στον 4ο όροφο στο Παθολογικό, 408 δωμάτιο.
– Μάλιστα… ειρήνευε και προσευχή σου.
– Πάτερ μου, δεν θα είμαι εγώ αύριο εκεί. Δεν πρέπει να μάθει ότι σας είπα εγώ να τον κοινωνήσετε. Μόλις μπείτε στο θάλαμο δεξιά.
– Μην ανησυχείς, παιδί μου.
Η Χριστίνα – έτσι έλεγαν την κόρη του μπάρμπα Μιχάλη – προσευχήθηκε πολύ με πίστη. Το πρωί ο καλός ιερέας μετά τη Θεία Λειτουργία πήρε ευλαβικά το Άγιο Ποτήριο και με απόλυτη σιγή ανέβηκε στους θαλάμους. Τους κοινώνησε και τους 9 ασθενείς. Έμεινε τελευταίος ο κ. Μιχάλης. Σε λίγο έφτασε. Άνοιξε την πόρτα του θαλάμου 408. Κοντοστάθηκε, κοίταξε γύρω σα να χαιρετούσε. Ήταν πλήρης ο τετράκλινος θάλαμος. Προχώρησε έπειτα προς τα δεξιά και ρώτησε τον κ. Μιχάλη.
– Εσείς πρώτα, μήπως θέλετε να μεταλάβετε;
– Ναι, το θέλω, Πάτερ μου. Το ποθώ πολύ. Το περιμένω. Κι αυτό χάρη σ’ έναν Άγιο παππούλη. Ήρθε χθες το βράδυ εδώ δίπλα μου. Μιλήσαμε αρκετά. Του είπα όλα όσα με βάραιναν. Αναπαύθηκα. Ειρήνευσε η ψυχή μου. Μου διάβασε μάλιστα και ευχή. Το θέλω, ναι, πολύ να κοινωνήσω. Τώρα, πριν.
Έμεινε άναυδος ο ιερέας. Ήταν άραγε αλήθεια όλα όσα του έλεγε ο ασθενής; Έπρεπε να τα εξακριβώσει για να πεισθεί. Πως θα του μετέδιδε τα Άγια;
Πλησίασε ακόμη πιο κοντά του και του ψιθύρισε :
– Εδώ στο Νοσοκομείο δεν υπάρχει άλλος ιερέας. Μόνο εγώ είμαι.
Τον κοίταξε απορημένος ο ασθενής.
– Πάτερ μου, αλήθεια σας λέω. Μίλησα με κάποιον ιερέα. Δεν ξέρω ποιος ήταν.
– Και δε μου λες, παιδί μου, πως ήταν, περίγραψέ μου τον.
– Τι να σας πω, Πάτερ μου; Ήταν ψηλός, με μακριά λευκασμένη γενειάδα, ασκητικός, με μάτια
ολοφώτιστα και απαλή γλυκιά φωνή. Μορφή οσιακή! Όλα πάντως τα είπα και με προετοίμασε για τη μεγάλη αυτή ώρα της θείας κοινωνίας, που τόσα χρόνια είχα στερηθεί.
Τώρα διαλύθηκαν όλες οι αμφιβολίες.
Ο Ιερέας κατάλαβε. Ήταν ο Άγιος Άνθιμος της Χίου! Συγκλονισμένος πλησίασε με δέος το Άγιο Ποτήριο στον ασθενή, που είχε ανασηκωθεί και με λαχτάρα και ανοιχτό το στόμα προσμένει την
Θεία Κοινωνία.
– “Μεταλαμβάνει ο δούλος του Θεού…”
– Μιχαήλ.
– “Σώμα και Αίμα Χριστού, εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιον “.
Εκείνη την ώρα δάκρυα κύλησαν στο πρόσωπο του Μιχαήλ και φως ειρήνης απλώθηκε στη μορφή του. Ένας ακόμη ασθενής είχε ετοιμασθεί για τον παράδεισο. “Αυτό περίμενε”, είπαν αργότερα οι γύρω ασθενείς, για να παραδώσει την ψυχή του στο Θεό”.
Στο μεταξύ το νέο θαύμα του Αγίου Ανθίμου μεταδιδόταν σε λίγο από στόμα σε στόμα προς δόξαν Κυρίου Παντοκράτορος. Θαυμαστό είναι ακόμη ότι την επόμενη ημέρα τηλεφώνησαν από την Ιερά Μονή της “Παναγίας Βοήθειας” της Χίου στον ιερέα του Νοσοκομείου για κάποιο θέμα και στο τέλος χαριτωμένα του έλεγαν :
– Πάτερ, αφήστε τον Άγιο Άνθιμο να έρθει και σ’ εμάς! Συνέχεια στο Νοσοκομείο σας γυρίζει! Χαμογελώντας ο καλός ιερέας απάντησε :
Σε σας είναι πάντα. Έχετε την κάρα και τον τάφο του. Η Χάρις της Παναγίας της Βοήθειας και του
Αγίου να σας σκεπάζει!
Μακάρι οι ευχές και οι πρεσβείες του Αγίου Ανθίμου της Χίου να συνοδεύουν Πάντα όλους όσοι προσφεύγουν στη Χάρη του…
Πηγή : Περιοδικό Ορθοδόξων Ελλήνων Θεολόγων “Ο Σωτήρ”.
Ημ/νία γραφής : 1/9/2025
Με εκτίμηση
Δημήτριος Μητρόπουλος
