ΝΑ ΜΙΛΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ ΟΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ
Γράφει : Ο Δημήτριος Μητρόπουλος Αντ/γος ε.α. Επιτ. Υπαρχηγός. ΕΛ.ΑΣ. Πτυχ. Νομικής και Δημ. Δικαίου και Πολ. Επιστημών Νομικής Σχολής Αθηνών. Συγγραφέας, Μέλος της Ένωσης Μεσσηνίων Συγγραφέων
“Ειδέναι πως δει υμάς ενί εκάστω αποκρείνεσθαι” μας συμβουλεύει Θεόπνευστα ο Απόστολος Παύλος. (Κόλασ.δ’6). Είναι ανάγκη να γνωρίζουμε πως πρέπει να αποκρινόμαστε στον καθένα. Διότι ο καθένας είναι διαφορετικός άνθρωπος, με ιδιαίτερο χαρακτήρα, με ξεχωριστές δυνατότητες και επομένως με διαφορετική δεκτικότητα. Κατανοούμε λοιπόν την ανάγκη να προσαρμόζουμε το λόγο μας ανάλογα με τον άνθρωπο που έχουμε απέναντί μας.
Ας σημειώσουμε εδώ, ότι αυτό που αντιλαμβανόμαστε ως αναγκαίο είναι και ορθό. Το να προσαρμόζουμε τον λόγο μας ανάλογα με τον συνομιλητή μας δεν είναι υποκρισία. Φανερώνει σύνεση και ιδιαίτερη φροντίδα.
Ο γιατρός σε ασθενείς που πάσχουν από την ίδια αρρώστια, δεν ακολουθεί υποχρεωτικά την ίδια θεραπευτική αγωγή. Λαμβάνει υπόψη του τις αντοχές τους, το παρελθόν, την ηλικία, την ευαισθησία τους και ανάλογα αποφασίζει.
Ο δάσκαλος το ίδιο μάθημα δεν το προσφέρει με τον ίδιο τρόπο σε όλων των ηλικιών τους μαθητές. Πολύ περισσότερο προσαρμόζει τη διδασκαλία του στον κάθε μαθητή, όταν κάνει ιδιαίτερα μαθήματα. Θα μιλούμε λοιπόν στον καθένα με τον τρόπο που του ταιριάζει. Πως όμως μπορούμε να το επιτύχουμε αυτό;
Πολύ μπορεί να μας βοηθήσει η αρετή της αγάπης. Η αγάπη είναι εφευρετική και βρίσκει τρόπους προσεγγίσεως και ειλικρινούς επικοινωνίας με τους άλλους. Πως είναι η φυσική αγάπη της μάνας προς τα παιδιά της.! Πάντα ζητεί να τα στηρίζει να τα βοηθά, να τα παιδαγωγεί σωστά και τον καθένα που του ταιριάζει.
Αυτός που αγαπά κατανοεί τον άλλον και τη θέση του. Ενδιαφέρεται ειλικρινά για την ωφέλειά του. Θέλει να τον δει να προοδεύει. Βρίσκει μάλιστα τον τρόπο να δώσει μια συμβουλή χρήσιμη, να κάνει μια υπόδειξη αναγκαία, να προειδοποιήσει για έναν επικείμενο κίνδυνο.
Βέβαια κάποτε μπορεί να πούμε στον άλλο και κάτι που πιθανώς θα τον δυσαρεστήσει. Δεν πρέπει να διστάσουμε. Όποιος αγαπά, δεν ενδιαφέρεται να είναι μόνο ευχάριστος. Θέλει να είναι και ωφέλιμος οικοδομητικός. Γι’ αυτό φροντίζει να είναι αληθινός.
Αυτός που αγαπά, δεν μπορεί να κοροϊδεύει τον άλλον. Την αλήθεια θα του πει. Δεν αντέχει όμως και να συντρίβει τον άλλον με τις αλήθειές του. Η αγάπη εμπνέει τον τρόπο που θα κάνει την αλήθεια, όχι μόνο βέβαιη και σεβαστή, αλλά και αποδεκτή και αγαπητή.
Αν κάποιος είναι ανακατεμένος, η αλήθεια που έχουμε να του πούμε μπορεί να τον συντρίψει. Τότε δεν θα μιλήσουμε αμέσως. Θα περιμένουμε λίγο. Θα μιλήσουμε για κάτι άλλο, πιο εύκολα αποδεκτό και μετά θα έρθουμε στο θέμα μας. Η αγάπη θα μας υπαγορεύει το πότε και πως θα μιλήσουμε.
Τον τρόπο με τον οποίο θα πρέπει να μιλήσουμε μας τον υποδεικνύει με ακρίβεια και η μεγάλη αρετή της ταπεινοφροσύνης.
Ο ταπεινός άνθρωπος εύκολα σκύβει και μπαίνει στον κόσμο του πλησίον. Σέβεται δε τον κόσμο αυτό. Κατανοεί τις ιδιαιτερότητές του. Βλέπει με συμπάθεια τις ελλείψεις και τις αδυναμίες του.
Δεν απαιτεί ανυποχώρητα οι άλλοι να είναι όπως αυτός. Δεν αδημονεί για την άμεση διόρθωση του πλησίον. Συγκαταβαίνει πρόωρα στις αδυναμίες του. Δεν απαιτεί ανυποχώρητα οι άλλοι να είναι όπως αυτός. Δεν ανυπομονεί για την άμεση διόρθωση του πλησίον. Συγκαταβαίνει πρόθυμα στις αδυναμίες του και προσαρμόζει τους λόγους που θα πει στη δεκτικότητά του. Και περιμένει. Ο ταπεινός άνθρωπος είναι ο υπομονετικός, που ακούει πρόθυμα τις πιθανές αντιρρήσεις του άλλου, περιμένει χωρίς να βιάζεται την αποδοχή αυτών που είπε ή δέχεται χωρίς πικρία την απόρριψή τους.
Ο ταπεινόφρων άνθρωπος εύκολα θα καταφύγει σε εμπειρότερους και θα δεχτεί τη συμβουλή τους, για το πως να μιλήσει σ’ εκείνον που παρουσιάζει κάποια ιδιαίτερη δυσκολία. Θα δεχθεί με ευχαρίστηση μια πιθανή απόδειξη λάθους και θα διορθώσει με προθυμία τον τρόπο του ή θα υποχωρήσει σε κάποιο λόγο του.
Ο ταπεινός δεν επιμένει, αλλά υπομένει. Δεν αντιδρά αλλά, προσπαθεί να κατανοεί. Δεν είναι εριστικός, “αλλά ήπιος προς πάντας, διδακτικός, ανεξίκακος, εν πραότητι παιδεύων τους αντιδιατιθεμένους” (Β’Τιμ.β’ 24-25). Και οι άλλοι γύρω του χαίρονται να τον ακούν και ευχαριστούνται με την παρουσία του, κοντά τους.
Με αγάπη λοιπόν και ταπεινοφροσύνη να μιλούμε στον καθένα. Χρειάζονται όμως απαραίτητα κάτι ακόμη. Ο άνθρωπος που αγαπά, θα προσκυνήσει, για να τον φωτίσει ο Θεός πως να μιλήσει. Ο δε Θεός δίνει απάντηση στις προσευχές που απευθύνονται σ’ Αυτόν με πόνο και αγάπη. Και φωτίζει πως να μιλήσουμε, τι να πούμε.
Εκείνος που έχει ταπείνωση στη καρδιά του, κατανοεί την αδυναμία και ανεπάρκειά του. Γι’ αυτό καταφεύγει στο μόνο Δυνατό. Παρακαλεί με θέρμη τον Θεό να τον φωτίζει, πως να στέκεται ανάμεσα στους άλλους και πως να τους ομιλεί. Ο άνθρωπος αυτός είναι ζηλευτός και έχει γλυκύτητα στα λόγια του, διότι έχει χάριν του Θεού. Όλους τους κερδίζει.
Ας παρακαλούμε λοιπόν Αυτόν, τον μόνο σοφό και φιλάνθρωπο Κύριο να μας φωτίζει και συνετίζει, ώστε με φιλάνθρωπη πάντα διάθεση να μιλούμε και με πολύ σοφία και διάκριση να λέμε στον καθένα αυτό που πρέπει, για να στηρίζει ο λόγος μας και ενισχύει, να παρηγορεί και οικοδομεί τις Ψυχές των αδελφών μας.
Ημ/νία γραφής : 12/8/2025
Πηγή : Ορθόδοξο Περιοδικό Θεολόγων, “Ο ΣΩΤΗΡ”.
Με εκτίμηση
Δημήτριος Μητρόπουλος
