ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕΣ ΚΑΛΑ ΤΟΝ ΠΑΠΠΟΥ ΜΟΥ-ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
Γράφει : Ο Δημήτριος Μητρόπουλος Αντ/γος ε.α. Επιτ. Υπαρχηγός. ΕΛ.ΑΣ. Πτυχ. Νομικής και Δημ. Δικαίου και Πολ. Επιστημών Νομικής Σχολής Αθηνών. Συγγραφέας, Μέλος της Ένωσης Μεσσηνίων Συγγραφέων
Βρέθηκα στο Γραφείο ενός φίλου καρδιοχειρουργού μεγάλου Νοσοκομείου των Αθηνών, ξακουστού για τις εγχειρήσεις ανοιχτής καρδιάς που έκανε. Με δέχτηκε με πολλή εγκαρδιότητα και είχαμε μια πολύ ευχάριστη συζήτηση, διανθισμένη όπως συνήθιζε πάντα, με αρκετό χιούμορ.
Απέφευγε όμως επιμελώς να μου πει πως κατόρθωνε να βοηθεί τόσους ασθενείς να επιστρέφουν υγιείς στα σπίτια τους. Είχα βέβαια ακούσει ότι στο χειρουργείο, όταν έφθανε η ώρα να πάρει στα χέρια του το χειρουργικό νυστέρι, πριν αρχίσει την εγχείρηση, πήγαινε πίσω από ένα μικρό “παραβάν”, όπου είχε τα εικονίσματα του Χριστού και της Παναγίας, έκανε τον σταυρό του, ψιθύριζε λίγα λόγια προσευχής, και επέστρεφε για να αρχίσει το έργο του.
Όπως αποκάλυψε σ’ ένα γνωστό μου πρόσωπο, κάποια φορά η εγχείρηση διήρκεσε σχεδόν όλη την ημέρα. Ήταν τόσο κατάκοπος ψυχικά και σωματικά, που ειδοποίησε την σύζυγό του, να έλθει αυτή να οδηγήσει το αυτοκίνητό του μέχρι το σπίτι τους. Τελικά και αυτός ο ασθενής επέζησε, χάρη στο μυστικό ιαματικό φάρμακο της προσευχής του.
Την ώρα που κουβεντιάζαμε, τα μάτια μου έπεσαν στο τοίχο που ήταν απέναντι από το Γραφείο του. Ήταν αναρτημένα εκεί κάδρα με πτυχία, με πολλές διακρίσεις, καθώς και ένας πίνακας με διάφορες ανακοινώσεις. Εκείνο όμως που μου τράβηξε την προσοχή μου ήταν μια λευκή κόλλα στο μέσο περίπου του πίνακα, που είχε κάτι γραμμένο με μαρκαδόρο.
Διάβασα : “σ’ ευχαριστώ που έκανες καλά τον παππού μου και γύρισε στο σπίτι γερός”!
Προσπάθησα να πληροφορηθώ ποιος το έγραψε αυτό. Σ’ ένα χωριό λοιπόν της επαρχιακής πόλεως ο Παναγιώτης, μαθητής της τρίτης Δημοτικού, άκουσε μια ημέρα ότι ο παππούς του είχε πρόβλημα με την υγεία του. Οι γονείς του, ο παππούς και η γιαγιά συζητούσαν συνεχώς, ώσπου κατέληξαν να πάει ο παππούς στην Αθήνα, στο μεγάλο Νοσοκομείο, με τον φημισμένο καρδιοχειρουργό φίλο μου. Ο Παναγιώτης αγκάλιασε σφιχτά τον παππού του, πριν φύγει, και του υποσχέθηκε ότι θα προσεύχεται συνεχώς να τον κάνουν καλά, ο Χριστός και η Παναγία.
Την ημέρα της εγχείρησης ο Παναγιώτης έκανε πολύ προσευχή μπροστά στο εικονοστάσι του σπιτιού τους , όπου η μητέρα του είχε ανάψει το καντηλάκι.
Όλα πήγαιναν καλά. Ύστερα από μερικές ημέρες, πράγματι ο παππούς επέστρεψε στο σπίτι γερός και τους βεβαίωσε ότι ο καλός καρδιοχειρουργός με την επέμβαση τον βοήθησε να αισθάνεται καλά. Άκουσε τότε τους δικούς του να συζητούν πως να ευχαριστήσουν τον εξαίρετο γιατρό, που χρήματα δεν δεχόταν.
Ο Παναγιώτης αφού το σκέφτηκε, βρήκε και αυτός τον δικό του τρόπο. Πήρε μια άσπρη κόλα λίγο μεγάλη, κράτησε τον μαρκαδόρο και άρχισε να γράφει: “κ.Χ., σ’ ευχαριστώ που έκανες καλά τον παππού μου και επέστρεψε γερός στο σπίτι μας!.”
Ζήτησε να δώσουν οπωσδήποτε το σημείωμα του στον γιατρό.
Τόσο συγκινήθηκε ο καλός μου φίλος, που σε λίγο η κόλα με την ευχαριστία του μικρού Παναγιώτη δέσποζε στον πίνακα των ανακοινώσεων του γιατρού.
Τώρα πλέον ο εξαίρετος καρδιοχειρουργός έχει αποσυρθεί από το Νοσοκομείο. Ωστόσο πήρε μαζί του και το γεμάτο ευγνωμοσύνη σημείωμα του μικρού παιδιού. Θέλει, όπως μου εκμυστηρεύτηκε να το έχει στο σπίτι, για να του θυμίζει το χρέος να ευχαριστεί και αυτός συνεχώς τον Θεό ,για τις τόσες ευλογίες που του χάρισε κατά τη διάρκεια της Ιατρικής του θητείας.
Αλλά και για ένα δεύτερο λόγο, για να βλέπουν τα παιδιά και τα εγγόνια του, οι συγγενείς του και να εμπνέονται από τις ευχαριστίες αυτού του μικρού παιδιού προς το γιατρό, που έκανε καλά τον παππού του.
“Ο παππούς και το εγγονάκι του” : Συγγραφέας Λέων Τολστόι – “Διήγημα”
Είναι ένα διήγημα που αναφέρεται, στη συμβίωση των γερόντων γονέων με την οικογένεια του παιδιού τους και η συμπεριφορά της νεότερης γενιάς απέναντι σ’ αυτούς.
Συγκεκριμένα παρουσιάζεται η αδυναμία του παππού και η άσχημη συμπεριφορά των παιδιών του προς αυτόν. Αυτά ζουν μαζί του στο ίδιο σπίτι και σιγά – σιγά τον παραμερίζουν, ώσπου συνειδητοποιούν, ότι και το παιδί τους θα τους φερθεί με τον ίδιο τρόπο, όταν γεράσουν.
Ο γιος και η νύφη συμπεριφέρονται με σκληρότητα και απαξιωτικό τρόπο. Όχι μόνο δεν δείχνουν κατανόηση για τα προβλήματα του παππού και δεν τον βοηθούν, αλλά τον θέτουν στο περιθώριο, τον απομονώνουν και τον επιτηρούν για τη ζημιά που έκανε. Η νύφη φτάνει στο σημείο να του πει ότι θα του δίνει φαγητό στην ξύλινη γαβάθα. Πρόκειται για σκληρή υποτιμητική και ταπεινωτική στάση.
Ο συγγραφέας θέλει να καταδείξει πόσο σκληροί γίνονται συχνά οι νέοι άνθρωποι απέναντι στους γέροντες γονείς τους. Ξεχνώντας όσα τους προσέφεραν οι γονείς τους, οδηγούν στο περιθώριο τους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας. Από την άλλη τα παιδιά έχουν την τάση να μιμούνται τους μεγάλους και γι αυτό το πιο σημαντικό μέσο διαπαιδαγώγησης θεωρείτε το παράδειγμα που πρέπει να δίνουν οι μεγάλοι με τη συμπεριφορά τους, ώστε να τους μιμηθούν τα παιδιά.
Ο Μίσα, ο γιος του ζευγαριού και εγγονός έπαιξε καταλυτικό ρόλο στο διήγημα. Λέγοντας στους γονείς του ότι κατασκευάζει μια ξύλινη γαβάθα για να τους ταΐζει όταν γεράσουν, υπήρξε η αιτία αλλαγής της στάσης των γονέων απέναντι στο παππού. Άρχισαν να του φέρονται με αγάπη και στοργή, έτρωγαν μαζί του και του συμπεριφέρονταν όπως έπρεπε.
Δίδαγμα.
Όποια συμπεριφορά δείχνει κανείς προς τους γέροντες γονείς του, την ίδια θα έχει πιθανότατα και ο ίδιος από τα παιδιά του. Πρέπει δηλαδή να συμπεριφερόμαστε, με αγάπη φροντίδα, και κατανόηση στους ηλικιωμένους, γιατί αντιμετωπίζουν πολλά προβλήματα, έχουν πολλές ανάγκες και μας χρειάζονται. Έτσι μπορούμε και εμείς να προσδοκούμε ανάλογη συμπεριφορά από τα παιδιά μας, όταν φθάσουμε σε μια προχωρημένη ηλικία.
Πηγή : Χριστιανικό Ορθόδοξο Περιοδικό “: Ο “Σωτήρ”.
Ημ/νία γραφής : 17/5/2025
Με εκτίμηση
Δημήτριος Μητρόπουλος
