ΤΑ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ
Γράφει : Ο Δημήτριος Μητρόπουλος Αντ/γος ε.α. Επιτ. Υπαρχηγός. ΕΛ.ΑΣ. Πτυχ. Νομικής και Δημ. Δικαίου και Πολ. Επιστημών Νομικής Σχολής Αθηνών. Συγγραφέας, Μέλος της Ένωσης Μεσσηνίων Συγγραφέων
Οι άνθρωποι είμαστε πλάσματα του Θεού. Δημιούργημα της αγάπης Του. Έκφραση της αγάπης του Θεού που φανερώθηκε κατά την δημιουργία μας, είναι ένα μεγάλο δώρο που μας έδωσε και ένας υψηλός σκοπός, που μέσα στη ζωή μας έθεσε. Το δώρο είναι ότι μας έπλασε “κατ’ εικόνα” δική Του, όντα λογικά και με αθάνατη ψυχή. Να μπορούμε δηλαδή, με την καλή χρήση της ελευθερίας μας, με τον προσωπικό μας αγώνα, να προχωράμε στην αρετή, να φτάνουμε στην τελειότητα, να μοιάσουμε στον ίδιο τον Θεό.
Όμως ο άνθρωπος εξέπεσε από τον αρχικό προορισμό του. Αμαύρωσε μέσα του την εικόνα του Θεού. Έχασε τη δυνατότητα να επιτύχει την τελείωσή του. Διέφθειρε την πατρική δωρεά και πλανήθηκε στη, χώρα της αποστασίας και της αμαρτίας. Από την πτώση αυτή μας ανέστησε ο Κύριός μας.
Θεράπευσε την άρρωστη φύση μας. Άνοιξε την κλεισμένη πύλη της βασιλείας Του. Και μας προσκάλεσε στο δρόμο της τελειότητας χαρίζοντάς μας την δυνατότητα να γίνουμε κατά χάριν παιδιά Του, ζώντας κατά το θέλημά Του και τηρώντας τις εντολές Του.
Ως χριστιανοί, όπως διδάσκει ο Χριστός μας, οφείλουμε να προσέχουμε το τι ακούμε, (Μαρκ.4, 24), αλλά και το πως το ακούμε (Λουκ.8,18). Το πρώτο αναφαίρετε στο αντικείμενο, δηλαδή στα πράγματα που ακούμε. Το δεύτερο στο υποκείμενο, δηλαδή σε εμάς τους ίδιους, που σημαίνει τη διάθεση με την οποία ακούμε κάτι.
Οι Χριστιανοί οφείλουμε να αγαπάμε τους άλλους στο βαθμό που αγαπάμε τον εαυτό μας. (Ματθ.21,39). Όταν, λοιπόν, αγαπάμε ειλικρινά τους συνανθρώπους μας, αυτή η αγάπη δεν μας επιτρέπει να τους κατακρίνουμε και να τους κακολογούμε. Η κατάκριση και όλα τα συναφή αμαρτήματα της γλώσσας (διαβολή, συκοφαντία, κακολογία ιεροκατηγορία) δείχνουν ότι δεν έχουμε αγάπη στην καρδιά μας. Δικαιώνουμε υποκριτικά τον εαυτό μας και με πολύ ευκολία κατακρίνουμε τους άλλους.
Ο Κύριος Ιησούς Χριστός υπήρξε πολύ αυστηρός μπροστά σε μια τέτοια συμπεριφορά. “Γιατί βλέπεις το σκουπιδάκι στο μάτι του αδελφού σου και δε νιώθεις ολόκληρο δοκάρι που είναι στο δικό σου μάτι;
Πως μπορείς να λες στον αδελφό σου “αδερφέ, άφησε να βγάλω το σκουπιδάκι από το μάτι σου”, όταν εσύ ο ίδιος δε βλέπεις ολόκληρο δοκάρι στο μάτι σου; Υποκριτή!
Είναι μεγάλη η βλάβη που προκαλεί η κατάκριση. Ζημιώνει πνευματικά ο ίδιος που κατακρίνει, προδιαθέτει αρνητικά αυτούς που τον ακούνε και βλάπτει την υπόληψη του αδελφού του. Ολισθαίνοντας στα αμαρτήματα της γλώσσας, παραβιάζουμε θεμελιώδη κανόνα δικαιοσύνης : κάτι που δεν θέλουμε να κάνουν οι άλλοι σε εμάς, το κάνουμε εμείς στους άλλους. “Όπως θέλετε”, διδάσκει ο Κύριος, “να σας συμπεριφέρονται οι άνθρωποι, έτσι ακριβώς να συμπεριφέρεστε κι εσείς σ’ αυτούς (Λουκ.6,31).
Ως μέλη της Εκκλησίας μας, δεν πρέπει να κατηγορούμε και να διαβάλλουμε τους κληρικούς μας, που είναι οι ποιμένες και οι πνευματικοί μας πατέρες. Η κατηγορία αποτελεί βαρύ αμάρτημα.
Αντί να κατηγορούμε υιοθετώντας αβασάνιστα φήμες και διαδόσεις, οι Χριστιανοί πρέπει να προσευχόμαστε γι’ αυτούς. Η κατάκλιση δείχνει έλλειψη αγάπης, αφιλαδελφία. Η προσευχή για τον αδελφό και τη διόρθωση του φανερώνει ότι τον αγαπούμε ειλικρινά και επιθυμούμε την κατά Χριστόν προκοπή του.
Ασφαλής οδηγός μας στον αγώνα μας να Πολεμήσουμε και εκριζώσουμε τα αμαρτήματα της γλώσσας είναι η εμπειρία των Αγίων. Απέφευγαν συστηματικά να περιεργάζονται και να κρίνουν τα αμαρτήματα των άλλων. Επικέντρωναν όλη την πνευματική προσοχή τους στα δικά τους αμαρτήματα και στον πνευματικό τους αγώνα να καθαρίσουν τον εαυτό τους από τα διάφορα πάθη. Και κινούμενοι από γνήσια φιλαδελφία, προσεύχονταν και παρακαλούσαν τον Θεό να χαρίσει μετάνοια και διόρθωση στους αδελφούς τους.
Αυτή την εμπειρία των Αγίων συμπυκνώνει η ευχή του Οσίου Εφραίμ της Σύρου, την οποία με συντριβή και κατάνυξη επαναλαμβάνουμε συχνά κατά την περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής :
“Κύριε και Δέσποτα της ζωής μου… δώρησέ μοι του οράν τα εμά πταίσματα και μη κατακρίνειν τον αδελφό μου”.
Αγάπη όχι Κατάκριση.
Υπεράνω όλων η αγάπη. Εκείνο που πρέπει να μας απασχολεί είναι η αγάπη για τον άλλο, η ψυχή του. Ό,τι κάνουμε, προσευχή, συμβουλή, υπόδειξη να το κάνουμε με αγάπη. Χωρίς την αγάπη η προσευχή δεν ωφελεί, η συμβουλή πληγώνει, η υπόδειξη βλάπτει και καταστρέφει τον άλλον, που αισθάνεται αν τον αγαπάμε ή δεν τον αγαπάμε και αντιδρά αναλόγως.
Όταν κάποιος μας αδικήσει μ’ οποιονδήποτε τρόπο με συκοφαντίες, με προσβολές, να σκεφτόμαστε ότι είναι αδελφός μας που τον κατέλαβε ο αντίθετος. Έπεσε θύμα του αντιθέτου. Γι’ αυτό πρέπει να τον συμπονέσουμε και να παρακαλείτε τον Θεό να ελεήσει και εμάς κι αυτόν. Κι ο Θεός θα βοηθήσει και τους δύο.
Όποιος κατακρίνει τους άλλους δεν αγαπάει τον Χριστό. Ο εγωισμός φταίει. Από εκεί ξεκινάει η κατάκριση. Να αισθανόμαστε την κακία του άλλου σαν αρρώστια που τον βασανίζει και υποφέρει και δεν μπορεί να απαλλαγεί. Γι’ αυτό να βλέπουμε τους αδελφούς μας με συμπάθεια και να τους φερόμαστε με ευγένεια λέγοντας μέσα μας με απλότητα το “Κύριε Ιησού Χριστέ”, για να δυναμώσει με τη Θεία χάρι η ψυχή μας και να μην κατακρίνουμε κανένα.
Πηγή : Ιερά Μητρόπολις Νέας Σμύρνης, Ο Νέας Σμύρνης “ΣΥΜΕΩΝ”.
Ημ/νία γραφής : 3/6/2025
Με εκτίμηση
Δημήτριος Μητρόπουλος
