ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΟΡΦΥΡΙΟ
Γράφει : Ο Δημήτριος Μητρόπουλος Αντ/γος ε.α. Επιτ. Υπαρχηγός. ΕΛ.ΑΣ. Πτυχ. Νομικής και Δημ. Δικαίου και Πολ. Επιστημών Νομικής Σχολής Αθηνών. Συγγραφέας, Μέλος της Ένωσης Μεσσηνίων Συγγραφέων
Για τον Παππούλη, γιατί έτσι αποκαλούμε τα περισσότερα παιδιά τον π. Πορφύριο, με δυσκολία, θα μπορέσω να σας γράψω μερικές γραμμές εγώ ο ελάχιστος, αλλά θα το κάνω μόνο για να ησυχάσω τους λογισμούς σας και για την αγάπη σας.
Για την φήμη του, του π. Πορφυρίου άκουσα για πρώτη φορά μια μέρα που καθόμουνα σ’ ένα τραπεζάκι σε μια αυλή στο χωριό μου Μάζι Λοκρίδος, συζητώντας εκεί με δύο μεγαλύτερους μου συγχωριανούς.
Τον π. Πορφύριο ο Θεός τον ανέδειξε Άγιο. Την θερμή του πίστη και την άκρα ταπείνωσή του που του έδειξε με την υπακοή σ’ όλη του τη ζωή. Εγώ ως πνευματικό του παιδί του π. Πορφυρίου, από την αρχή που έμαθα γι’ αυτόν, αλλά και μετά που ήρθα στην Αθήνα, για να δώσω εξετάσεις στην αεροπορία και κατά την υπόλοιπη ζωή μου, μέχρι τις τελευταίες μέρες πριν φύγει για το Άγιον Όρος, τον τόπο που αυτός γνώριζε για την κοίμησή του, προσπαθούσα να βρίσκομαι περισσότερο κοντά του και αγωνιζόμουν να τον μιμηθώ ή να του μοιάσω λιγάκι.
Έτσι στην Εκκλησία του Αγίου Γεράσιμου στην Πολικλινική Αθηνών πρώτα, ύστερα στον Άγιο Νικόλαο στα Καλίσσια, κατόπιν στο Ησυχαστήριο στο Μήλεσι και ενδιάμεσα στα διάφορα σπίτια και Νοσοκομεία που φιλοξενούνταν για τη θεραπεία των διαφόρων ασθενειών που υπέφερε για την αγάπη του Χριστού, δεν έχανα την ευκαιρία να είμαι κοντά του.
Τον επισκεπτόταν καθημερινά δεκάδες με αυτοκίνητα και εκατοντάδες με λεωφορεία πολλές φορές, μόνο και μόνο για να πάρουν την ευχή του.
Το χάρισμα της διοράσεως (να μπορεί να βλέπει με καθαρό νου) και το προφητικό χάρισμα (να μπορεί να προβλέπει το μέλλον) – γιατί του τα είχε δώσει και τα δύο ο Θεός πέρα από τα άλλα χαρίσματά του – τα χρησιμοποιούσε, όπως μας έλεγε πολλές φορές, για να βοηθά τους συνανθρώπους μας ν’ ανέβουν πνευματικά. Να τους κινήσει το ζήλο για το Χριστό και την Εκκλησία του.
Διαθήκη μας άφησε ένα γράμμα του με λίγες συμβουλές, το οποίο είναι το παν για μας τα παιδιά του, το οποίο σας μεταφέρω εδώ για να μάθετε όλοι τι μας είπε λίγο πριν φύγει, από κοντά μας, σωματικά Επιστολή Γέροντος Πορφυρίου, προς τα πνευματικά του παιδιά.
Αγαπητά μου πνευματικά παιδιά. Τώρα που ακόμη έχω τας φρένας μου σας θέλω να σας πω μερικές συμβουλές. Από μικρό παιδί όλο στις αμαρτίες ήμουνα. Και όταν με έστελνε η μητέρα μου να φυλάξω τα ζώα στο βουνό, γιατί ο πατέρας μου, επειδή ήμασταν πτωχοί, είχε πάει στην Αμερική για να εργαστεί στη διώρυγα του Παναμά, για εμάς τα παιδιά του, εκείνα, που έβοσκα τα ζώα, συλλαβιστά διάβασα το βίο του Αγίου Ιωάννου του Καλυβίτου και πάρα πολύ αγάπησα τον Άγιον Ιωάννη και έκανα πάρα πολλές προσευχές σαν μικρό παιδί που ήμουνα 12 – 15 χρόνων.
Δεν θυμάμαι ακριβώς καλά και θέλοντας να τον μιμηθώ με πολύ αγώνα έφυγα από τους γονείς μου κρυφά και ήλθα στα καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους και υποτάχθηκα σε δύο γέροντες αυταδέλφους, Παντελεήμονα και Ιωαννίκιο. Μου έτυχε να είναι πολύ ευσεβείς και ενάρετοι και τους αγάπησα πάρα πολύ και γι’ αυτό με την ευχή τους τους έκανα άκρα υπακοή.
Αυτό με βοήθησε πάρα πολύ, αισθάνθηκα και μεγάλη αγάπη και προς τον Θεό, και πέρασα πάρα πολύ καλά. Αλλά, κατά παραχώρηση Θεού, για τις αμαρτίες μου, αρρώστησα πολύ και οι Γέροντές μου, μου είπαν να πάω στους γονείς μου στο χωριό τον Άγιον Ιωάννην, Ευβοίας. Και ενώ από μικρό παιδί είχα κάνει πολλές αμαρτίες, όταν ξαναπήγα στο κόσμο, συνέχισα τις αμαρτίες, οι οποίες μέχρι σήμερα έγιναν πάρα πολλές.
Ο κόσμος όμως με πήρε από καλό και όλοι φωνάζανε ότι είμαι Άγιος. Εγώ όμως αισθάνομαι ότι είμαι ο πιο αμαρτωλός άνθρωπος του κόσμου. Όσα ενθυμόμουνα βεβαίως τα εξομολογήθηκα, αλλά γνωρίζω ότι γι’ αυτά που εξομολογήθηκα με συγχώρεσε ο Θεός, αλλ’ όμως τώρα που θα πάω για τον ουρανό έχω το συναίσθημα ότι ο Θεός θα μου πει : Τι θέλεις εσύ εδώ; Εγώ ένα έχω να του πω. Δεν είμαι άξιος Κύριε για εδώ, αλλά ότι θέλει η αγάπη σου ας κάμει για μένα. Επιθυμώ όμως να ενεργήσει η αγάπη του Θεού.
Και πάντα εύχομαι τα πνευματικά μου παιδιά να αγαπήσουν το Θεό, που είναι το παν, για να μας αξιώσει να μπούμε στην επίγειο άκτιστο εκκλησία του. Γιατί από εδώ πρέπει να αρχίσουμε. Εγώ πάντα είχα την προσπάθεια να προσεύχομαι και να διαβάζω τους Ύμνους της Εκκλησίας, την Αγία Γραφή και τους βίους των Αγίων μας και εύχομαι και σεις να κάνετε το ίδιο.
Παρακαλώ όλους σας, να με συγχωρέσετε για ότι σας στενοχώρησα.
Ιερομόναχος Πορφύριος
Εν Καυσοκαλυβίοις τη 4 – 17 (Νέο ημερ.) Ιουνίου 1991.
Και τώρα συνεχίζω με διάφορα μικρά και μεγάλα περιστατικά :
Ένας αδελφός μου είπε :
* Όταν στις 4.6.1967 ειδοποιήθηκα στην εργασία μου πως η αδελφή μου είναι σοβαρά άρρωστη, στην πραγματικότητα όμως είχε πεθάνει, πέρασα, πριν πάω στο Νοσοκομείο που την είχαν, από τον Άγιο Γεράσιμο για να πάρω την ευχή του Παππούλη. Τον είδα που ήταν μέσα στην Εκκλησία και τον ρώτησα :
– Πως βλέπεις Παππούλη την αδελφή μου : Και αυτός μου απάντησε :
“Να ξέρεις παιδί μου, ότι ο Χριστός ανασταίνει και νεκρούς”.
Εγώ χωρίς να αντιληφθώ το βάθος των λόγων του είπα μέσα μου : “Μα τι λέει τώρα. Εγώ τον έχω ως Άγιο και τον ερωτώ για την αδελφή μου και αυτός μου απαντά με αυτά τα λόγια;” Και έφυγα χωρίς να του πω τίποτα άλλο. Όταν έφθασα στο Νοσοκομείο μου είπαν για το θάνατο της αδελφής μου και τότε κατάλαβα το νόημα των λόγων του Παππούλη.
* Για να κόβουμε τα πάθη μας, ο Παππούλης, μου είπε το εξής παράδειγμα;
“Έχουμε, παιδί μου, ένα κήπο που υπάρχουν φυτρωμένα λουλούδια από τη μια μεριά και αγκάθια από την άλλη. Υπάρχει και μια βρύση σ’ αυτό το μέρος που ποτίζει. Όταν έχουμε γυρισμένο το νερό της βρύσης προς τη μεριά των λουλουδιών θα μεγαλώσουν τα λουλούδια και τα αγκάθια, λόγω έλλειψης νερού θα ξεραθούν. Έτσι πρέπει να κάνουμε και με τις πράξεις μας. Όταν συνεχώς πράττουμε το καλό, σιγά – σιγά θα εκλείψουν οι κακές συνήθειές μας. Ο παλαιός άνθρωπος που υπάρχει μέσα μας θα φωλιάσει στον κρυψώνα του και δεν θα μας απασχολεί. Για να γίνει όμως αυτό χρειάζεται αδιάλειπτη προσευχή και αγώνα για την αρετή”.
* Βαδίζαμε μια άλλη μέρα την οδό Σωκράτους για να πάμε σε ένα πνευματικό του παιδί που διέμενε σ’ ένα διαμέρισμα μιας πολυκατοικίας, όταν πριν φτάσουμε συναντήσαμε ένα τυφλό άνθρωπο. Τον χαιρέτησε ο Παππούλης και μετά που χωριστήκαμε απ’ αυτόν, με ρώτησε: “Ξέρεις γιατί ο άνθρωπος αυτός είναι τυφλός;
Όχι του απάντησα.
“Τυφλώθηκε, μου είπε, διότι έφτιαχνε αυτήν εδώ την πολυκατοικία που βλέπεις και οι διάφοροι τεχνίτες που την έχτιζαν τον έκλεβαν και τον στενοχωρούσαν. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να χάσει το φως του.” Μπαίνοντας στο ασανσέρ μου είπε χαμογελώντας :
Πόσο ευτυχείς είμαστε, παιδί μου, που δεν έχουμε πολλά πλούτη.
Πηγή : Αναμνήσεις από τον Γέροντα ΠΟΡΦΥΡΙΟ. Γράφει ο Αντισμήναρχος ε.α. Αναστάσιος Σωτ. Τζαβάρας.
Ημ/νία γραφής : 21/5/2025
Με εκτίμηση
Δημήτριος Μητρόπουλος
