Ο ΘΥΜΟΣΟΦΟΣ ΛΑΟΣ ΛΕΕΙ : “Θυμήσου τα δικά σου και συγχώρα τα παιδιά σου”
Γράφει : Ο Δημήτριος Μητρόπουλος Αντ/γος ε.α. Επιτ. Υπαρχηγός. ΕΛ.ΑΣ. Πτυχ. Νομικής και Δημ. Δικαίου και Πολ. Επιστημών Νομικής Σχολής Αθηνών. Συγγραφέας, Μέλος της Ένωσης Μεσσηνίων Συγγραφέων
Συχνά είμαστε πολλοί σκληροί και άτεγκτοι στα λάθη των παιδιών μας, των νέων μας, των άλλων. Τους σερβίρουμε τόνους τα “πρέπει”, τόνους τις συμβουλές, με θυμό, με απολυτότητα, με ψυχρότητα .
Εισαγγελείς στις σκέψεις τους, στις πράξεις τους, στις αποφάσεις τους, στις ενέργειές τους. Τους υπογραμμίζουμε πως τέτοιου είδους συμπεριφορές απάδουν στην ηλικία τους. Ενώ εμείς… Ήμασταν σεβαστικοί, ευγνώμονες, δεν αντιμιλούσαμε. Και έχουμε μπροστά τους λίστα μεγάλη από αυτά που είναι υποχρεωμένοι να κάνουν.
Αν όμως θυμόμαστε τα δικά μας λάθη, αν τα είχαμε προ οφθαλμών, θα είχαμε δείξει κατανόηση στα λάθη των νέων, στις παραλείψεις τους.
Αν θυμόμαστε τα δικά μας λάθη… θα ήμασταν με τους άλλους γλυκείς, ανθρώπινοι. Οι υποδείξεις μας θα ήταν αφοπλιστικές, γιατί θα λεγόταν με αγάπη. Οι συμβουλές θα γινόταν αποδεκτές, γιατί θα εξέφραζαν την αγωνία μας, το ενδιαφέρον μας για τη δική τους ευτυχία. Θα ήταν μετρημένες, θα λεγόταν σε εύθετο χρόνο, με σεβασμό στην προσωπικότητά τους.
Αν θυμόμαστε τα δικά μας λάθη θα ήμασταν ευγενείς με τους άλλους, θα τους εμπνέαμε κουράγιο να προχωρούν, θα τους υποδεικνύαμε την αρετή με τη σιωπή μας με το παράδειγμά μας. Γιατί τα δικά μας λάθη θα μας είχαν κάνει πιο ώριμους, πιο αγωνιστικούς, πιο ενάρετους, πιο πολύ ανθρώπους της προσευχής και των θείων Μυστηρίων.
Θα τους βοηθούσαμε από τη δική μας πείρα για να μην απογοητεύονται. Γιατί τα λάθη είναι ευτυχίες ανεπιθύμητες, επειδή αν θέλουν, μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως πνευματικά εφαλτήρια για πιο μπροστά και πιο ψηλά. Τα λάθη, βάθρο ή βάραθρο.
Αν θυμόμαστε τα λάθη μας θα τους λέγαμε πως τα λάθη είναι ανθρώπινα, αλλά αν κρατούμε το χέρι του Θεού δεν τα επαναλαμβάνουμε.
Αν θυμόμαστε τα λάθη μας θα είχαμε την δύναμη να σβήνουμε τα λάθη των άλλων, θα συγχωρούσα με και θα ήμασταν εποικοδομητικοί. Οι άλλοι δίπλα μας θα γινόταν καλύτεροι. Ο λαός μας, σοφός πάντα, φρενάρει την κριτική μας διάθεση, επιστρατεύει με την διαχρονική σε αξία ρήση του την σύνεσή μας και μας συμβουλεύει : “Θυμήσου τα δικά σου και συγχώρα τα παιδιά σου”.
Η αυτογνωσία (ή αλλιώς επίγνωση / αυτεπίγνωση) είναι η γνώση του εαυτού, το “Γνώθι σαυτόν” όπως έλεγαν οι προγονοί μας. Η αυτογνωσία ρίχνει φως στον εσωτερικό μας κόσμο, σε όλες εκείνες τις πτυχές που παραμένουν κρυμμένες, αλλά καθορίζουν τη σκέψη, τα συναισθήματα, τα κίνητρα, τους στόχους, τις επιλογές και κατ’ επέκταση την συμπεριφορά μας.
Η αυτογνωσία εμπεριέχει μια σαφή αντίληψη της προσωπικότητάς μας. Είναι αυτή η διαδικασία που περιλαμβάνει, την αναγνώριση των δυνατών και αδύναμων σημείων μας. Τις σκέψεις μας. Τις ιδέες μας. Τις πεποιθήσεις μας. Τα κίνητρα και τα συναισθήματά μας. Η αυτογνωσία μας επιτρέπει να κατανοήσουμε τους άλλους ανθρώπους. Να διακρίνουμε το πως αντιλαμβάνονται οι άλλοι τον καθένα μας κάθε στιγμή.
Η αυτογνωσία δεν είναι κάτι που γίνεται από τη μια στιγμή στην άλλη. Είναι μια διαδικασία η οποία αναπτύσσεται συνέχεια. Καθώς αναπτύσσεται, μπορείς να κάνεις αλλαγές στις σκέψεις και στις ερμηνείες που δίνεις στα γεγονότα. Η αλλαγή των σκέψεων και των ερμηνειών στο μυαλό σου, σου επιτρέπει να αλλάξεις τα συναισθήματά σου. Κατ’ επέκταση στη συμπεριφορά σου και εν τέλει τα αποτελέσματά σου.
Συνεπώς η αυτογνωσία είναι ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της Συναισθηματικής Νοημοσύνης και ένας από τους πιο σημαντικούς παράγοντες για την επιτυχία.
Άρα η αυτογνωσία είναι το πρώτο βήμα, για να δημιουργήσεις όλα όσα θέλεις και να γίνεις ο κυρίαρχος της ζωής σου. Η αυτογνωσία μας ενημερώνει για τις νοηματικής μας αναπαραστάσεις για τον εαυτό μας, οι οποίες περιέχουν ιδιότητες που συνδυάζουμε μοναδικά για τον εαυτό μας και θεωρίες σχετικά αν αυτές οι ιδιότητες είναι σταθερές ή δυναμικές, στο βέλτιστο που δυνάμεθα να αξιολογήσουμε.
Η αυτογνωσία αναπτύσσεται μέσω τεχνικών που εστιάζουν την προσοχή σου, στις λεπτομέρειες της προσωπικότητας και της συμπεριφοράς σου.
Ας το δούμε μέσα από ένα παράδειγμα. Ας υποθέσουμε ότι θέλεις να ασχοληθείς με τις καταδύσεις. Κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσης, είσαι απόλυτα προσεκτικός και συνειδητός στο να μάθεις να κάνεις σωστά καταδύσεις με ασφάλεια.
Όταν μάθεις την διαδικασία, θα πρέπει να στρέψεις την προσοχή σου σε σένα. Πόση ώρα μπορείς να μείνεις με μια ανάσα κάτω από το νερό; Πόσος χρόνος χρειάζεται για να κατέβεις κάποια μέτρα στο βυθό; Πόσος χρόνος χρειάζεται για να επιστρέψεις στην επιφάνεια; Πόσο βάρος πρέπει να προσθέσεις στη στολή σου, ποιο είναι το ιδανικό βάρος που θα πρέπει να έχεις, υπάρχει κάτι που σε φοβίζει κ.λ.π.
Για να κάνεις καταδύσεις χρειάζεται να γνωρίζεις το σώμα σου, τις κινήσεις σου, την αναπνοή σου, το συναίσθημά σου και πολλά άλλα. Και όλα αυτά εμπεριέχονται στη διαδικασία της αυτογνωσίας.
Έτσι λοιπόν εν κατακλείδι όταν αναπτύξεις διαδικασία της αυτογνωσίας θα έχεις καλύτερο έλεγχο των σκέψεων, των συναισθημάτων σου και κατ’ επέκταση των αποτελεσμάτων σου.
Πηγή : – Ορθόδοξο Χριστιανικό Περιοδικό “Αγία Λυδία”. – Βικιπαίδεια.
Ημ/νία γραφής : 26/5/2025
Με εκτίμηση.
Δημήτριος Μητρόπουλος
