ΑΙΣΧΥΛΟΣ
Γράφει : Ο Δημήτριος Μητρόπουλος Αντ/γος ε.α. Επιτ. Υπαρχηγός. ΕΛ.ΑΣ. Πτυχ. Νομικής και Δημ. Δικαίου και Πολ. Επιστημών Νομικής Σχολής Αθηνών. Συγγραφέας, Μέλος της Ένωσης Μεσσηνίων Συγγραφέων
Γεννήθηκε στην Ελευσίνα το 525 π.Χ., εξηγεί κατά την εποχή των ελληνοχριστιανικών πολέμων, δηλαδή τότε που η Αθηναϊκή Δημοκρατία ήταν στη δόξα της. Πολέμησε σαν απλός πολίτης εναντίων των Περσών. Έζησε όμως στην Αθήνα, άμεσα συνδεδεμένος με την πολιτική ζωή του “κλεινού άστεως”. Είναι ο άνθρωπος των Μηδικών πολέμων οι οποίοι και τον επηρέασαν καθοριστικά.
Ήταν γόνος του ευγενούς γαιοκτήμονα Ευφορίωνα του γένους των Κουρητών, ενώ παρουσιάστηκε νωρίς στους δραματικούς αγώνες, κατά την 70η Ολυμπιάδα. (499/466 π.Χ.), όταν διαγωνίστηκε εναντίων δραματικών ποιητών Πρατίνου και του Χοιρίλου. Κατά τον Αριστοτέλη, ο Αισχύλος ήταν αυτός που δημιούργησε τη μορφή της τραγωδίας. Ήταν άνθρωπος βαθιά θρησκευόμενος και έδωσε στα έργα του ένα τελετουργικό χαρακτήρα, παρουσιάζοντας τους ήρωες, ως υποκείμενα μιας συμπαντικής νομοτέλειας που καθορίζει την πορεία τους.
Είχε και δύο αδέλφια που πολέμησαν στη μάχη του Μαραθώνα, τον Αρμενία και τον Κυναίγυρο.
Ο τελευταίος μάλιστα πέθανε στον Μαραθώνα στη προσπάθειά του να κρατήσει με τα χέρια του,
καθώς ήταν χειροδύναμος και πιθανότατα παλαιστής, ένα πλοίο των Περσών, πριν βγει ανοιχτά.
Αυτή η συμμετοχή του απηχεί στον θεατρικό και ποιητικό στίβο αυτή ακριβώς την ιστορική στιγμή της Πόλεως, την ερμηνεύει ιδεολογικά, πολιτικά και ερμηνεύεται από αυτήν.
Στο έργο του συμπυκνώνεται η έννοια του δικαίου, καθώς και η συνείδηση του ποιητή ως μαχόμενου πολίτη. Σύμφωνα με τον Τζ. Τόμσον ο Αισχύλος είναι οπαδός του Πυθαγόρα και τα δράματά του είναι γεμάτα Πυθαγόρειες ιδέες. Ο ίδιος θεωρούσε ως το μεγαλύτερο επίτευγμα της ζωής του, τη συμμετοχή του στη μάχη του Μαραθώνα, στη Ναυμαχία του Αρτεμισίου και στη Ναυμαχία της Σαλαμίνας.
Όλα τα προηγούμενα πρέπει να εξετάζονται μαζί με την πιθανή συμμετοχή του, στα Ελευσίνια Μυστήρια, στη λατρεία της Δήμητρας και της Περσεφόνης.
Στην ακμή της ζωής του ταξίδεψε στην Σικελία, στην αυλή του τυράννου Ιέρωνα, ενός ισχυρού άρχοντα που καλούσε μεγάλους καλλιτέχνες της εποχής του στις Συρακούσες.
Ταξίδεψε και δεύτερη φορά στη Σικελία πιθανώς εξ αιτίας της διαφωνίας του με το αθηναϊκό κοινό – όπως παρουσιάζεται σε ένα χωρίο στους βάτραχους του Αριστοφάνη.
Πέθανε στη Γέλα Ιταλίας το 456 / 455 π.Χ. Ο Κλαύδιος Αιλιανός συγγραφέας του 2ου αιώνα μ.Χ., στο βιβλίο του Περί ζώων ιδιότητος αναφέρει ότι σκοτώθηκε όταν έπεσε στο κεφάλι του μια χελώνα, την οποία είχε ρίξει από ψηλά ένας αετός, προκειμένου να σπάσει το καβούκι της και μετά να τη φάει, θεωρώντας ότι το άτυχο κεφάλι του Αισχύλου ήταν πέτρα. Οι Αθηναίοι εξασφάλισαν την υστεροφημία του μεγάλου δραματικού ποιητή, ψηφίζοντας νόμο, σύμφωνα με τον οποίον επιτρεπόταν όποιος ήθελε να συμμετάσχει στο διαγωνισμό με έργα του. Οι δύο γιοι του, Ευαίων και Εφορίων έγραψαν επίσης τραγωδίες, όπως και ο Φιλοκλής, γιος της αδελφής του. Ο Εφορίων φαίνεται νίκησε και τον Πατέρα του και τον Σοφοκλή στους δραματικούς αγώνες.
Είναι γνωστοί 79 τίτλοι έργων του, από τα οποία σώζονται σήμερα επτά ολόκληρα και 400 αποσπάσματα και σπαράγματα από τα υπόλοιπα. Το πρώιμο έργο του δεν έχει διασωθεί. Η χρονολόγηση των τραγωδιών γενικά, δεν είναι βέβαιη.
Χαρακτηριστικά της ποιητικής του τέχνης.
Εμπνευσμένη από την επική πνοή του Ομήρου, η Αισχύλεια τραγωδία, σύγχρονη των νικηφόρων αγώνων της Αθήνας εναντίων των βαρβάρων, αντανακλά το θρησκευτικό και πατριωτικό πνεύμα της εποχής αυτής.
Ο μαχητής του Μαραθώνα και της Σαλαμίνας, μύστης ενδεχομένως της ελευσινιακής λατρείας αποτύπωσε έντονα στο έργο του την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, προσδίδοντας συνάμα σ’ αυτό θρησκευτική πολιτική, αλλά και φιλοσοφική χροιά.
Εκφράζει τα ιδανικά της, της εποχής των νικών του Ελληνισμού, έχει βαθειά θρησκευτική πίστη στην ανεξερεύνητη θεία δικαιοσύνη, προσήλωση στην ελευθερία, τη δημοκρατία και τη νομιμότητα και πλάθει τους ήρωες τους μεγάλους και στην ακμή και στην πτώση τους.
Ο Αισχύλος προσπαθεί να διαπαιδαγωγήσει τους συμπολίτες του και να τους κάνει τίμιους και γενναίους, έτσι που να είναι έτοιμοι να δώσουν τη ζωή τους για την πατρίδα.
Στην τραγωδία “Πέρσες”, ο ποιητής υμνεί την δύναμη και υπεροχή του Δημοκρατικού Καθεστώτος και πως τούτο υπερέχει κατά πολύ του μοναρχικού δεσποτισμού.
Στον τάφο του στήθηκε επίγραμμα που έγραφε :
Αισχύλου Ευφορία
Αθήναιον τότε κεύθει
μνήμα καταφθίμενον
πυροφόρειο Γέλας.
άλκην δ’ ευδόκιμον
Μαραθώνιος άλσος αν είποι
και βαθυχαιτή εις Μήδος
Επιστάμενος.
Στα νεώτερα ελληνικά :
Τον γιο μου Ευφορίωνα
Τον Αθηναίο Αισχύλο
κρύβει νεκρόν το μνήμα
αυτό της Γέλας με τα στάρια.
την αξίαν νιότη του θα ειπεί
του Μαραθώνα το άλσος
κι ο μήδος ο ακούρευτος
όπου καλά την ξέρει.
Πηγή : – Βικιπαίδεια
Ημ/νία γραφής : 16/5/2025
Με Εκτίμηση
Δημήτριος Μητρόπουλος
