Ο ΟΣΙΟΣ ΒΑΡΒΑΡΟΣ Ο ΠΕΝΤΑΠΟΛΙΤΗΣ
Γράφει : Ο Δημήτριος Μητρόπουλος Αντ/γος ε.α. Επιτ. Υπαρχηγός. ΕΛ.ΑΣ. Πτυχ. Νομικής και Δημ. Δικαίου και Πολ. Επιστημών Νομικής Σχολής Αθηνών. Συγγραφέας, Μέλος της Ένωσης Μεσσηνίων Συγγραφέων
Από τα ενδοξότερα θαύματα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού μέσα στην Αγία Του Εκκλησία που
μας καταπλήσσουν, είναι και οι συγκλονιστικές μεταστροφές φημισμένων κακούργων που από
σκοτεινοί εγκληματίες έγιναν ολόλαμπροι και δοξασμένοι Άγιοι.
Ένα τέτοιο θαύμα συνετελέσθη στη ζωή του Οσίου Βαρβάρου που έζησε τον 9ο αιώνα την εποχή
της φοβερής Εικονομαχίας, τότε που βασίλευε στην Κωνσταντινούπολη ο Μιχαήλ ο Τραυλός (820- 829).
Η καταγωγή του Οσίου ήταν από την Πεντάπολη της Αιγύπτου, γι ‘ αυτό ονομάστηκε Πενταπολίτης. Ανήκε σε ληστρική συμμορία Αράβων πειρατών που σκόρπιζαν παντού φόβο και τρόμο με οργανωμένες επιθέσεις. Σε κάποια από αυτές κατευθύνθηκαν μέσω της Σικελίας στα παραλία της Ηπείρου. Και αφού κατέβηκαν στα χωριά του Ξηρομέρου, άρχισαν να ληστεύουν, να καταδυναστεύουν, να αιχμαλωτίζουν και κάποτε και να σκοτώνουν τους ανυπεράσπιστους ανθρώπους. Σε λίγο καιρό δόθηκε σκληρή μάχη με τους ντόπιους Ακαρνάνες κατοίκους που είχαν συγκεντρωθεί όλοι στο χωριό Δραγομέστο (σημ. Καραϊσκάκη) του Αστακού.
Εκεί οι πειρατές έπαθαν πανωλεθρία. Ο μόνος που γλύτωσε ήταν ο Βάρβαρος. Και αυτός κατέφυγε στα βουνά του Τρύφου και κρυβόταν σε θάμνους και σε σπηλιές, τρώγοντας όχι μόνον ρίζες δένδρων και καρπούς αλλά και ανθρώπους που φόνευε. Ο φοβερός αυτός αρχιληστής ήταν ο μόνιμος εφιάλτης των χωρικών του Ξηρομέρου. Κάποια μέρα ο βάρβαρος ληστής εισήλθε με φονικές διαθέσεις στην εκκλησία του αγίου Γεωργίου της περιοχής Νύσσης του χωριού Τρύφου, όπου λειτουργούσε ο ευλαβέστατος ιερέας Ιωάννης Νικoπολίτης.
Εκεί είδε τον ιερέα να μην πατά στη γη, και να είναι λουσμένος σε υπερκόσμιο φως, ενώ δίπλα του στέκονταν λευκοντυμένοι ολόλαμπροι άγγελοι. Είδε ακόμη το Πάντιμο Δεσποτικό Αίμα του Κυρίου Ιησού Χριστού να πλημμυρίζει την Αγία Τράπεζα. Είδε και άλλα θαυμαστά ο ληστής. Και μια ανεξήγητη θεία ειρήνη απλώθηκαν στην καρδιά του, ενώ μια άρρητη ευωδία απλωνόταν γύρω του.
Τι είχε συμβεί;
Η αγάπη του Θεού Πατέρα είχε αγγίξει την βασανισμένη του ύπαρξη. Μόλις τελείωσε η Λειτουργία έντρομος ο ληστής και συγκινημένος περιέγραψε στον ιερέα τις φοβερές αποκαλύψεις που είχε δεχθεί. Και ο π. Ιωάννης τον διαβεβαίωσε ότι τον είχε επισκεφθεί η θεία χάρις και να μην φοβάται. Τον προέτρεψε να μετανοήσει και να βαπτισθεί… Και ο ληστής με λυγμούς Μετανοίας κατέθεσε της ψυχής του τα φοβερά ανοσιουργήματα στον ιερέα και τον βεβαίωσε ότι εγκαταλείπει πλέον την παλιά του ζωή.
Στη συνέχεια βαφτίστηκε. Δεν θέλησε όμως να του δοθεί κάποιο καινούργιο όνομα. Ήθελε να κρατήσει το παλιό του όνομα Βάρβαρος για να το εξαγνήσει με τον υπόλοιπο βίο του. Και ο νεοφώτιστος υπήρξε συνεπής στην υπόσχεσή του. Η παράδοση λέει ότι έγινε και μοναχός και καθοδηγούνταν από τον ευλαβή πνευματικό του πατέρα Ιωάννη.
Ελεύθερος από τα λησταρχικά του όπλα και με μόνο όπλο τον παντοδύναμο Σταυρό επέστρεψε ο Βάρβαρος στο κρησφύγετό του. Εκεί πότιζε με σκληρούς ασκητικούς ιδρώτες και ειλικρινά δάκρυα μετάνοιας τις δασωμένες πλαγιές της περιοχής του Τρύφου. Ζούσε απερίσπαστος από βιοτικές φροντίδες, τρώγοντας του δάσους τα φρούτα και τα χόρτα.
Η μεγαλύτερη απόλαυση του ήταν η ώρα της προσευχής. Απορροφημένος και μετανιωμένος ενωνόταν με τον Θεό του ελέους και των οικτιρμών και γευόταν τους γλυκασμούς του Αγίου Πνεύματος.
Αχώριστος σύντροφός του ήταν η Αγία Γραφή που μελετούσε αχόρταγα. Έτσι περνούσε ο Ασκητής τον χρόνο της επίγειας ζωής του με τέλεια ακτημοσύνη και αδιάλειπτο αγώνα κατά των παθών του, υπομένοντας τους καύσωνες και τους παγετούς.
Για να τιμωρήσει τον εαυτό του για τα εγκλήματα που έκανε, δέθηκε με βαριές αλυσίδες 3 πήχεων και σερνόταν στο δάσος σαν “τετράποδο θηρίο” λέγοντας : “Η αλυσίδα αυτή είναι ο χρυσός στολισμός μου. Με αυτήν έδεσα τη σάρκα και υπέταξε το πνεύμα.
Ήρθε όμως κάποτε και το τέλος του Οσίου, που ήταν τραγικό. Κυνηγοί από την Πρέβεζα κάποιο απόγευμα που κυνηγούσαν στα Ακαρνανικά όρη, χωρίς να τον καταλάβουν τον εξέλαβαν ως θήραμα του δάσους την ώρα που αναζητούσε τροφή στα πυκνά φυλλώματα των δένδρων και τον σημάδεψαν πληγώνοντας τον θανάσιμα, και ενώ το αίμα πότιζε τη γη, η ψυχή του Οσίου ταξίδευε για τον Παράδεισο με το χρυσό κλειδί της μετανοίας στο χέρι.
Η είδηση της αιφνίδιας και τραγικής κοιμήσεως του Οσίου Ασκητού συγκλόνισε όλο το Ξηρόμερο.
Πλήθη λαού έτρεξαν από τα γύρω χωριά για να ασπαστούν το νεκρό Όσιό τους, αυτόν που τους είχε καταπλήξει με την αγιότητα του.
Κληρικοί και Μοναχοί, άνδρες, γυναίκες και παιδιά, παρακαλούσαν τον Όσιο να μη παύσει να πρεσβεύει για αυτούς.
Στις 23 Ιουνίου έγινε ο μεταφονταφιασμός. Από το Αγιασμένο χώμα του τάφου ανέβλυζε παχύρευστο ιαματικό μύρο. Γι’ αυτό ο Άγιος Βάρβαρος ονομάζεται και Μυροβλύτης. Αμέτρητα ήταν τα θαύματα που με τις πρεσβείες του γίνονται σε ασθενείς, τυφλούς, παράλυτους, δαιμονισμένους. Χαρακτηριστικό είναι το θαύμα που έκανε ο Άγιος στο Βενετό Αξιωματικό Σκλαβούνο το 1751.
Πίνοντας από το αγίασμά του που έτρεχε δίπλα από τον τάφο του θεραπεύτηκε από θανατηφόρα ασθένεια.
Και για λόγους ευγνωμοσύνης έκανε ανακομιδήτων ιερών λειψάνων του Αγίου και τα μετέφερε στην πατρίδα του, την Ιταλία. Καθ’ οδόν έκανε μια στάση στην Κέρκυρα στην περιοχή ποταμός. Εκεί ο Άγιος φανέρωσε τη δύναμή του θεραπεύοντας έναν παράλυτο. Γι’ αυτό και οι Κερκυραίοι στη θέση εκείνη ανήγειραν ναό αφιερωμένο στη μνήμη του με μεγαλοπρεπές κωδωνοστάσιο. Στον ναό αυτόν, με ενέργειες του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κέρκυρας Κυρίου Νεκταρίου στις 9 Ιανουαρίου 2013 θησαυρίστηκε από τμήμα της Τιμίας Κάρας του Αγίου. Η περιοχή της Αιτωλοακαρνανίας αλλά και της Κέρκυρας τιμά με λαμπρές εορτές τη μνήμη του Οσίου Βαρβάρου, κι εμείς όλοι οι πιστοί των τιμούμε και τον παρακαλούμε, να πρεσβεύει για όλους μας και για την πατρίδα μας.
Πηγή : Ορθόδοξο Χριστιανικό Περιοδικό, ο “ΣΩΤΗΡ “.
Ημ/νία γραφής : 19/7/2025
Με εκτίμηση
Δημήτριος Μητρόπουλος
