Ο ΘΥΜΟΣΟΦΟΣ ΛΑΟΣ ΛΕΕΙ “Διπλό καλό τ’ αζήτητο”
Γράφει : Ο Δημήτριος Μητρόπουλος Αντ/γος ε.α. Επιτ. Υπαρχηγός. ΕΛ.ΑΣ. Πτυχ. Νομικής και Δημ. Δικαίου και Πολ. Επιστημών Νομικής Σχολής Αθηνών. Συγγραφέας, Μέλος της Ένωσης Μεσσηνίων Συγγραφέων
Μεγαλόψυχος ο λαός μας υπογραμμίζει πως σίγουρα είναι επαινετό να κάνουμε το καλό σ’ αυτόν που μας το ζητά. Καλό και επαινετό να ανταποκρινόμαστε στην ανάγκη του άλλου όταν μας την αποκαλύπτει. Καλό και επαινετό να συντρέχουμε σ’ όποιον μας λέει πως χρειάζεται την βοήθειά μας. Όμως διπλό είναι το καλό όταν προσφέρουμε χωρίς να μας το ζητούν. Διπλό το καλό όταν το κάνουμε χωρίς να μας απλώνουν το χέρι. Λένε πως η πραγματική φτώχεια είναι αξιοπρεπής. Μένει λοιπόν σε μας αυτήν την οδύνη που βρίσκεται κρυμμένη πίσω από μια αξιοπρεπή σιωπή να την παρηγορήσουμε. Μένει σε μας τον βουβό πόνο να τον ανακουφίσουμε. Μένει σε μας την σιωπηρή πρόσκληση των πενήτων να την αφουγκραστούμε την μοναξιά που ταλαιπωρεί ψυχικά να την απαλύνουμε.
Να προσφέρουμε τον χρόνο μας αν χρειαστεί, την εργασία μας αν υπάρχει ανάγκη, ούς ευήκοον αν αυτό θα τονώσει, την αισιοδοξία, αν αυτήν έχουν απεμπολήσει, το θάρρος αν αυτό έχουν ανάγκη, την αυτοεκτίμηση αν αυτήν έχουν χάσει, την αγάπη, αν αυτή τους λείπει, τα χρήματα αν κάποια προβλήματα λυθούν, την πίστη προσευχητικά, σεβαστικά, διακριτικά αν αυτή σιγοσβήνει.
Όμως όλα αυτά προϋποθέτουν ευαισθησίες, όλα αυτά προϋποθέτουν υπέρβαση του “εγώ, “προϋποθέτουν διάθεση εξυπηρέτησης, προϋποθέτουν λεπτότητα και ευγένεια και αγάπη ανιδιοτελή.
Και είναι γεγονός πως η απρόσκλητη ανθρώπινη γλυκιά παρουσία ανακουφίζει και παρηγορεί. Μια συμπαράσταση που έχει ζητηθεί σίγουρα και τονώνει και χαροποιεί και οπωσδήποτε καταξιώνει την ανθρώπινη υπόσταση. Όμως όταν το πρώτο βήμα το κάνουμε εμείς και μάλιστα ζεστά, ειλικρινά, διακριτικά, ταπεινά, και μ’ ένα αληθινό χαμόγελο πούμε : είμαι δω για σένα! Τότε…. τότε και στα βλέμματα του Θεού μας είναι διπλό καλό το αζήτητο. Και χωρίς να το συνειδητοποιούμε υπενθυμίζουμε τον Θεό της αγάπης στον άλλον, κάθε φορά που θα είμαστε μια δική του φωτεινή ηλιαχτίδα. Επιβεβαιώνεται ο θυμόσοφος λαός μας πως είναι διπλό καλό τ’ αζήτητο και γι’ αυτόν που το δέχεται και γι’ αυτόν που το κάνει.
Σε μας μένει να γίνει στόχος και τρόπος ζωής μας και για να μην χάνουμε πολύτιμες ευκαιρίες, ας θυμόμαστε μιαν αλήθεια, πως με τα μάτια κοιτάζουμε, μα με την καρδιά βλέπουμε.
Η προσφορά λειτουργεί αμφίδρομα. Η προσφορά υποδηλώνει ανωτερότητα καθώς φανερώνει ένα άτομο με ωριμότητα, σκεπτόμενο, συνειδητοποιημένο και με πλούτο συναισθήματος. Η ανιδιοτελής προσφορά απελευθερώνει τον άνθρωπο από τα δεσμά του εγωισμού και πυροδοτεί μια αλυσιδωτή αντίδραση γεγονότων, εμπνέοντας και άλλους συνανθρώπους, δημιουργώντας τελικά ένα κύκλο της προσφοράς και της καλοσύνης.
Επομένως, προϋπόθεση της γενναιοδωρίας είναι η έλλειψη εγωισμού η αισιοδοξία και η εμπιστοσύνη στον συνάνθρωπο ότι η προσφορά θα χρησιμοποιηθεί με σύνεση.
Ο νόμος της ανταμοιβής άλλωστε λέει ότι όποιος δίνει πάντα αμείβεται, αρκεί η προσφορά να είναι ανιδιοτελής και να δίνεται με αγάπη. Όταν προσφέρουμε επικεντρωνόμαστε στη παροχή βοήθειας και ανακούφισης, που δίνουμε σε έναν άλλο άνθρωπο που το έχει ανάγκη.
Όσα περισσότερα προσφέρει κανείς (υλικά και συναισθηματικά) τόσο μεγαλύτερος είναι ο ενθουσιασμός, η ενέργεια και η ευχαρίστηση που τον πλημμυρίζουν. Όταν οι άνθρωποι προσφέρουν, προχωρούν με ασφάλεια στο μονοπάτι προς επίτευξη των προσωπικών τους δυνατοτήτων, νοιώθουν χρήσιμοι, ενώ παράλληλα δίνουν ένα καλό παράδειγμα στον κόσμο με τις πράξεις τους.
Αρκετές φορές μας μπλοκάρει η σκέψη γύρω από τον τρόπο με τον οποίο θα αξιοποιηθεί η προσφορά μας και αυτό μπορεί να μας οδηγήσει σε απογοήτευση. Για παράδειγμα όταν το άτομο ή ο οργανισμός δεν εκτιμά την προσφορά μας με τον τρόπο που θέλουμε, υπάρχει η πιθανότητα να ενοχληθούμε και να μην ξαναπροβούμε σε πράξη προσφοράς. Αυτή η αντίδραση είναι εσφαλμένη και οφείλουμε απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό να μην παραιτηθούμε από τις πράξεις αγάπης και προσφοράς.
Να θυμάστε… σημασία έχει η προσφορά να γίνεται από καρδιάς. Δεν έχει καμιά απολύτως σημασία η αξία ή το κόστος της προσφοράς μας. Η σκέψη μας είναι αυτή που μετράει και η πράξη μας. Μπορεί να προσφέρουμε κάτι απλό, κάτι πολύ μικρό, μπορεί να είναι κάτι δικό μας που θα το αποχωριστούμε γιατί ξέρουμε κάποιος συνάνθρωπος το χρειάζεται περισσότερο από εμάς. Κι αυτό σημαίνει ότι αγαπάμε και ότι νιώθουμε!
Θυμηθείτε λοιπόν ότι : “Όταν παίρνεις γεμίζουν τα χέρια σου, όταν δίνεις γεμίζει η καρδιά σου.”
Πηγή : – Ορθόδοξο, Χριστιανικό Περιοδικό “Η ΖΩΗ” – Μαρίζα Στ. Χατζησταματίου, Ψυχολόγος,
Msc, phD, Διδ/ρας Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.
Ημ/νία γραφής : 13/9/2025
Με εκτίμηση
Δημήτριος Μητρόπουλος


