ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ “ΟΧΙ” – ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ
Γράφει : Ο Δημήτριος Μητρόπουλος Αντ/γος ε.α. Επιτ. Υπαρχηγός. ΕΛ.ΑΣ. Πτυχ. Νομικής και Δημ. Δικαίου και Πολ. Επιστημών Νομικής Σχολής Αθηνών. Συγγραφέας, Μέλος της Ένωσης Μεσσηνίων Συγγραφέων.
Για εμάς τους Έλληνες ο Απρίλιος είναι ο αγαπημένος μήνας. Η φύση μοσχοβολά από τα ανθισμένα λουλούδια, ντύνεται με τα ωραιότερα χρώματά της και περιμένει να γιορτάσει μαζί με όλους μας την Ανάσταση του Κυρίου. Πριν από την Ανάσταση όμως, υπήρξε ο Γολγοθάς.
Γολγοθάς : μια λέξη που τη χρησιμοποιούμε πολύ, όταν θέλουμε να πούμε ότι κάποιος περνάει δυσκολίες ή έχει δοκιμασίες στη ζωή του. “Ανεβαίνει τον δικό του Γολγοθά”, συνήθως λέμε.
Η Πατρίδα μας ανέβηκε πολλές φορές τον δικό της Γολγοθά. Και η πορεία της προς αυτόν ήταν πάντοτε μεγάλη. Απρίλιος του 1941 ήταν, όταν η Ελλάδα ξεκινούσε να ανεβαίνει προς ένα καινούργιο Γολγοθά. Αυτή τη φορά, τον Γολγοθά της Γερμανικής κατοχής, που έμελε να τον ανεβαίνει για τέσσερα περίπου χρόνια.
Την 6ην Απριλίου 1941, στις 5.30 το πρωινό, ο Γερμανός πρεσβευτής στην Αθήνα επισκέπτεται το σπίτι του διαδόχου του Μεταξά, του πρωθυπουργού Αλέξανδρου Κορυζή.
Η ιστορία, όπως θα φανεί και όπως είναι άλλωστε γνωστό, επαναλαμβάνεται.
Ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου του 1940 ήταν, όταν ο Ιταλός πρεσβευτής στην Αθήνα χτυπούσε επανειλημμένα το κουδούνι της πρωθυπουργικής κατοικίας, ζητώντας να δει επειγόντως τον Ιωάννη Μεταξά.
Ο λόγος της ξαφνικής επίσκεψης και των δύο ήταν ο ίδιος. Πρόφαση για εισβολή στην Ελλάδα. Αυτή τη φορά από τους Γερμανούς. Κύρια αιτία για την εισβολή των γερμανικών στρατευμάτων ήταν η πρόσδεση της Ελλάδος στη Μεγάλη Βρετανία. Η διακοίνωση που παρέδωσε ο Γερμανός Πρεσβευτής στον τότε Έλληνα Πρωθυπουργό, ανέφερε τα εξής “Η Ελλάς επιτρέπουσα εις αγγλικές δυνάμεις να θέσουν και πάλιν πόδα εις Ευρώπην και ούσα το μόνον ευρωπαϊκό κράτος που έπραξε τοιούτον τι, ανέλαβε βαριά ευθύνη έναντι της Ευρωπαϊκής κοινότητος… Ούτω, η ελληνική κυβέρνησις δημιούργησε μιαν κατάστασιν, προ της οποίας η Γερμανία δεν δύναται περαιτέρω να μείνει άπρακτος.
“Όθεν, η κυβέρνησις του Ράϊχ έδωσε στα στρατεύματά της την διαταγήν να εκδιώξουν εκ του ελληνικού εδάφους τας βρεττανικάς δυνάμεις”. Η κυβέρνηση του Ράϊχ μάλιστα ήταν πεπεισμένη πως, διώχνοντας τους παρείσακτους Άγγλους, θα ωφελούσε τόσο τους Έλληνες, όσο και ολόκληρη την Ευρωπαϊκή κοινότητα, κάτι που εκ των υστέρων αποδείχτηκε ψέμα.
Όχι μόνον δεν ωφελήθηκαν οι Έλληνες, αλλά δύο μήνες αργότερα οι γερμανικές δυνάμεις εκτελούν στην Κάνδανο των Χανίων 310 κατοίκους, αφήνοντας έρημο το χωριό. Ως επισφράγισμα του πρώτου ολοκαυτώματος έγραψαν : εδώ υπήρχε η Κάνδανος.
Εκείνα τα ξημερώματα της 6ης Απριλίου του 1941 ακούστηκε στην ελληνική ιστορία το δεύτερο ηρωικό ΟΧΙ.” Παρακαλώ διαβιβάσατε εις την Υμετέραν κυβέρνησιν ότι η Ελλάς, υπεραμυνομένη του πατρικού εδάφους, θα αντιτάξει αντίστασιν των γερμανικών στρατευμάτων, όπως εισβάλουν εις αυτό”. Το δεύτερο ΟΧΙ της Ελλάδος έδωσε το πράσινο φως για την επίθεση των γερμανικών στρατευμάτων.
Η εισβολή ξεκίνησε στις 5.15 το πρωί, ένα τέταρτο νωρίτερα δηλαδή από τη στιγμή που επιδόθηκε η σχετική διακοίνωση στον Έλληνα Πρωθυπουργό. Πρώτος στόχος των γερμανικών στράτευμά των οι ελληνικές θέσεις κατά μήκος των ελληνογιουγκοσλαβικών συνόρων. Πρόκειται για τα οχυρά της θρυλικής “Γραμμής Μεταξά”.
Ο εχθρός υπερτερούσε τόσο σε έμψυχο, όσο και σε άψυχο υλικό, 680.000 στρατιώτες, 1.200 τανκς και 700 γερμανικά αεροπλάνα, έναντι 70.000 Ελλήνων. Και μόνο οι συγκρίσεις στα νούμερα σήμερα μας τρομάζουν. Δεν τρόμαζαν όμως τους Έλληνες στρατιώτες που, παρά τη σωματική τους εξάντληση στα αλβανικά βουνά, ήταν έτοιμοι να αντιμετωπίσουν τώρα και ένα δεύτερο εχθρό.
Τέσσερα χρόνια κράτησε η γερμανική κατοχή. Τέσσερα χρόνια θανάτου, φόβου, πείνας. Τέσσερα χρόνια, χωρίς κανένα ηθικό φραγμό. Στους δρόμους των μεγάλων πόλεων έβλεπε κανείς σκελετωμένα σώματα παιδιών, που άπλωναν τα χεράκια τους, για να ζητήσουν λίγο ψωμί. Πολλά από αυτά πέθαναν από ασιτία.
Αλλού πάλι, αντίκριζε κανείς νεκρούς να κοίτονται ανάμεσα σε σκουπίδια στους κεντρικούς δρόμους. Κάποιους από τους δρόμους η αστυνομία έκλεινε περιστασιακά, γιατί το θέαμα ήταν τρομερό. Τύφος, φυματίωση, μολυσματικές ασθένειες θέριζαν χιλιάδες Έλληνες κάθε ηλικίας.
Η Ελλάδα πόνεσε πολύ κατά τη Γερμανική κατοχή.
Όμως, ούτε αυτός ο πόνος στάθηκε ικανός για να καμφθεί το ηθικό των Ελλήνων. Κάτω από αντίξοες συνθήκες οι Έλληνες υπερασπιστές κατάφεραν να αμυνθούν με ένα πρωτοφανή ηρωισμό.
Αυτός ο ηρωισμός έκανε τον Χίτλερ να εξυμνήσει δημόσια τους Έλληνες :
“Εξ όλων των αντιπάλων που μας αντιμετώπισαν, μόνον ο Έλληνας στρατιώτης πολέμησε με παράτολμο θάρρος και υψίστη περιφρόνηση προς τον θάνατο”.
Πηγή : Ορθόδοξο Χριστιανικό Περιοδικό “Θεόφιλος”.
Ημ/νία γραφής : 24/4/2025
Με εκτίμηση
Δημήτριος Μητρόπουλος
