ΤΟΝ ΝΟΙΑΖΕΙ ΜΟΝΟ Ο ΕΑΥΤΟΣ ΤΟΥ
Γράφει : Ο Δημήτριος Μητρόπουλος Αντ/γος ε.α. Επιτ. Υπαρχηγός. ΕΛ.ΑΣ. Πτυχ. Νομικής και Δημ. Δικαίου και Πολ. Επιστημών Νομικής Σχολής Αθηνών. Συγγραφέας, Μέλος της Ένωσης Μεσσηνίων Συγγραφέων
Στην εποχή μας ο άνθρωπος που κυριαρχείται από τα πάθη του, έχει μάθει να κοιτάει μόνο τον εαυτό του. Να φροντίζει για το βόλεμά του την άνεση του. Τη δική του καλοπέραση, το δικό του συμφέρον. Φροντίζει σχολαστικά για το φαγητό του, τον ύπνο του, την υγεία του. Τα θέλει όλα δικά του! Τα πάντα να γίνονται για τη δική του διευκόλυνση! Ο κόσμος να χαλάει γύρω του, δεν απλώνει χέρι να βοηθήσει. Θέλει μόνο να παίρνει. Δεν ξέρει να κάνει θυσίες για τους άλλους.
Αντίθετα, έχει την αξίωση όλοι οι άλλοι να γίνονται θυσία γι’ αυτόν, να τον διακονούν να τον φροντίζουν οι πάντες. Νομίζει ότι όλα περιστρέφονται γύρω από τον εαυτό του, ότι υπάρχει μόνο ο κόσμος του και τίποτε άλλο πιο πέρα.
Οι ανάγκες του είναι πάνω από όλα. Όλοι οι άλλοι έρχονται σε δεύτερη θέση. Δεν ξέρει να μοιράζεται πράγματά του, αλλά και τα συναισθήματά του. Συμπεριφέρεται όπως τα μικρά παιδιά, που τα θέλουν όλα δικά τους!
Αυτή δε η έλλειψη συμπάθειες απέναντι στις ανάγκες των άλλων, διαφθείρει ριζικά το χαρακτήρα του, σκληραίνει την καρδιά του. Γίνεται ασυγκίνητος μπροστά στις ανάγκες και τις δυσκολίες των άλλων.
Δεν είναι όμως μόνο η εποχή που τον έχει επηρεάσει καθοριστικά σ’ αυτή τη φιλαυτία του. Είναι και η οικογένεια στην οποία μεγάλωσε, η αγωγή και το παράδειγμα που πήρε, οι συνθήκες τις οποίες έζησε και διαμόρφωσαν το χαρακτήρα του. Συνήθεις, εκδηλώσεις, ακόμη και εορτές τρέφουν κατά βάθος την φιλαυτία. Τονίζεται ιδιαίτερα η μέρα που γεννήθηκε κάποιος και όχι η μέρα που βαπτίστηκε, η οποία όντως είναι σημαντική μέρα.
Σε παιδικές γιορτές “αποθεώνεται” το παιδί και έτσι σιγά σιγά, χωρίς συχνά να το θέλουμε, γίνεται ένα παιδί που τα πάντα τα θέλει για τον εαυτό του, που αδυνατεί να μοιραστεί χαρές, συναισθήματα και βέβαια υλικά αγαθά και απολαύσεις.
Κι αν άφησε το πάθος της φιλαυτίας να τον αιχμαλωτίσει, τότε πολύ δύσκολα κατανοεί πόσο σκληρός έχει γίνει, πόσο ταλαιπωρεί καθημερινά τους γύρω του, τους συγγενείς του, τους συνεργάτες του, τους φίλους του. Λειτουργεί “κυριαρχικά πάνω τους. Σαν να “οφείλουν” όλοι οι άλλοι να αποδέχονται τις ιδιοτροπίες του την εγωιστική του συμπεριφορά.
Ο Απόστολος Παύλος στην εποχή του είχε διαπιστώσει ότι ακόμη και μέσα στην εκκλησία “οι πάντες τα εαυτών ζητούσι”. (Φίλιπ. β’. 21). Όλοι επιδιώκουν το συμφέρον τους και την απόλαυση τους.
Όμως ο ίδιος ο Κύριος τόνισε ότι εκείνος που αγαπά εγωιστικά τη ζωούλα του, θα τη χάσει για πάντα. “Ο φιλών την ψυχή αυτού απολέσει αυτήν”. (Ιω. ιβ’ 25). Διότι η φιλαυτία δεν είναι μια οποιαδήποτε αμαρτία, αλλά η ρίζα όλων των κακιών και παθών, που κάνει τη ζωή μας κόλαση. Είναι αμαρτία αυτοκαταστροφική.
Ας προσέξουμε όμως στο σημείο αυτό, μήπως έχουμε αιχμαλωτιστεί, λιγότερο ή περισσότερο, από το ολέθριο αυτό πάθος της φιλαυτίας και πως θα μπορέσουμε να το νικήσουμε.
Το πρώτο που πρέπει να υπογραμμίσουμε είναι η δυσκολία να νικήσουμε το πάθος αυτό. Διότι καλούμαστε να νεκρώσουμε ένα από τα χειρότερα πάθη του παλαιού ανθρώπου, που υπάρχουν μέσα μας.
Να καλλιεργήσουμε δε την αρετή της αυταπαρνήσεως, που είναι, όπως λέει ο Μέγας Βασίλειος, “η παντελής των παρελθόντων λήθη και η των θελημάτων εαυτού αναχώρησις” (ΕΠΕ 8, 214). Δηλαδή, το να ξεχάσουμε τελείως τον εαυτό μας και να απαγκιστρωθούμε από κάθε εγωιστικό θέλημά μας.
Αυτή την αυταπάρνηση μας ζητεί ο λόγος του Θεού : Μηδείς το εαυτού ζητείτω, αλλά το του ετερου έκαστος”. (Α’ Κορ.1’24). Κανείς να μην επιζητεί ό,τι του αρέσει ή ό,τι τον εξυπηρετεί, αλλά ας επιδιώκει και ας ενδιαφέρεται περισσότερο, για το καλό του άλλου.
Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι πρέπει να κατανοήσουμε ότι δεν υπάρχουμε μόνο εμείς, μόνο οι δικές μας ανάγκες, τα δικά μας “θέλω”. Υπάρχουν και οι άλλοι. Ή καλύτερα υπάρχουν πρώτα οι άλλοι. Αυτό συνεπάγεται ότι οφείλουμε να καλλιεργήσουμε μέσα μας την αρετή της αγάπης , διότι η αγάπη “Ου ζητεί τα εαυτής” (Α’ Κορ.ιγ’5). Να μάθουμε να δινόμαστε στους άλλους. Να δείχνουμε θυσιαστική αγάπη σ’ αυτούς, να γίνουμε διάκονοι των άλλων. Αν αποκτήσουμε τέτοια αγάπη, αληθινή, θα παραιτηθούμε από τον ατομισμό και τη φιλαυτία μας, θα σκεπτόμαστε και τους άλλους, θα κάνουμε τα προβλήματα και τις ανάγκες τους, δικές μας ανάγκες.
Βέβαια το πάθος της φιλαυτίας δεν μπορούμε να το νικήσουμε μόνο με τις δυνάμεις μας. Έχουμε ανάγκη της Χάριτος του Θεού. Με τη χάρη του Θεού λοιπόν ας κάνουμε ένα καινούργιο ξεκίνημα στον αγώνα εναντίων της φιλαυτίας μας. Έτσι θα αλλάξει η ατμόσφαιρα στο σπίτι μας, στην εργασία μας, στη κοινωνία μας. Έτσι θα αλλάξει η ζωή μας, θα γίνει ένας παράδεισος στη γη!
Υπάρχει μια λέξη που οι άνθρωποι την αποφεύγουμε, αλλά είναι η λύση για πολλά ζητήματα και θέματα. Λέγεται ταπείνωση. Επιτρέπει καθημερινά ο Θεός πολλά πράγματα να συμβαίνουν, όχι τυχαία, για να αποκτηθεί αυτό το πολύτιμο “φάρμακο”.
Πηγή : Χριστιανικό Περιοδικό Αδελφότητος Θεολόγων “Ο ΣΩΤΗΡ”.
Ημ/νία γραφής : 12/5/2025
Με εκτίμηση
Δημήτριος Μητρόπουλος
