ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΟΣΙΟ ΠΑΙΣΙΟ –ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΜΑΣ
Γράφει : Ο Δημήτριος Μητρόπουλος Αντ/γος ε.α. Επιτ. Υπαρχηγός. ΕΛ.ΑΣ. Πτυχ. Νομικής και Δημ. Δικαίου και Πολ. Επιστημών Νομικής Σχολής Αθηνών. Συγγραφέας, Μέλος της Ένωσης Μεσσηνίων Συγγραφέων
Αφηγείται : Χριστίνα Δεληαντώνη – Οικονόμου.
Κάποτε μια μέρα δύο αγόρια μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου, αδέλφια και παιδιά γνωστού μου καθηγητή, ήλθαν στο Νοσοκομείο και με παρακάλεσαν να μεσολαβήσω για να τους δεχθεί ο γέροντας. Πήρα την άδειά του για να γίνει αυτό, αλλά εκ παραδρομής τον ενημέρωσα εσφαλμένα για το επίθετό τους. Μόλις τους είδε – τονίζω ότι δεν τους γνώριζε και τους έβλεπε για πρώτη φορά – διόρθωσε το λάθος μου στο επίθετο λέγοντας “εσείς δεν είστε παιδιά του Μ… αλλά και του Κ…. Τα παιδιά πήραν ευχή και έφυγαν συγκλονισμένα από το διορατικό χάρισμα του γέροντα και τη θεία χάρη που ακτινοβολούσε.
Μοναχή τυφλή από τη Μονή Βυτουμά, ήλθε για εξετάσεις στο Νοσοκομείο. Την συνόδευσαν στο δωμάτιο νοσηλείας του γέροντα για να πάρη ευχή. Μπαίνοντας του είπα ότι η αδελφή Ι…. δεν βλέπει και τον επισκέφτηκε για την ευχή. Τότε πετάχτηκε από το κρεββάτι του και της απηύθυνε λόγια προφητικά και παρηγορητικά.
Μεταξύ των άλλων είπε : Ποια δεν βλέπει; Η αδελφή βλέπει καλύτερα από εμάς. Βλέπει πνευματικές εικόνες που εμείς που έχουμε το φως των ματιών μας δεν μπορούμε να δούμε. Και απευθυνόμενος στην ίδια είπε : Στην άλλη ζωή αυτά που θα βλέπεις και οι πνευματικές σου εμπειρίες θα είναι πολύ ανώτερες. Την περιέβαλε με πολύ αγάπη και της έδωσε ευχή και το σταυρουδάκι για ευλογία.
Γενικά για άτομα με αναπηρία είχε μεγάλη ευαισθησία και αγάπη και αυτό το εκδήλωνε άμεσα και έντονα. Θα αναφερθώ σε περιστατικό νεαρής καρκινοπαθούς με την οποία συμπορεύτηκα επαγγελματικά, γνωρίζοντας τα συναισθήματά της σε όλα του τα στάδια πορείας της νόσου, από τη διάγνωση ως το τέλος, που ήταν ο θάνατος.
Ήταν εκπαιδευτικός, κάτω των 30 ετών, παντρεμένη και μητέρα βρέφους. Ήταν πολύ πιστή και η ίδια και ο σύζυγος και στο παιδί έδωσαν το όνομα προσφιλέστατου Αγίου, του Αγίου Παϊσίου. Την διάγνωση του καρκίνου την αντιμετώπισε, όπως ήταν ανθρωπίνως φυσικό, με φόβο και δειλία.
Φοβόταν να πληροφορηθεί τα αποτελέσματα των εξετάσεων που ακολούθησαν τη διάγνωση και με παρακαλούσε να το κάμω γι’ αυτήν. Αυτό το αναφέρω για να γίνει αντιληπτή η δειλία της και η μεταστροφή της με τη μεσολάβηση του γέροντα. Συζητήσαμε την πιθανότητα να επισκεφθεί τον γέροντα και το έκαμε άμεσα.
Πήγε στο Μοναστήρι της Σουρωτής που έμενε ο Γέροντας και μεταξύ άλλων που ελέχθησαν ρώτησε τον γέροντα αν θα ζήσει, ύστερα από την περιπέτεια της υγείας της. Ο π. Παΐσιος της απάντησε ότι πρέπει να αγωνιστεί σκληρά και να αποβάλει το φόβο του θανάτου και βγάζοντας από τον κόρφο του ένα κομποσχοίνι της το χάρισε, λέγοντας ότι θα προσευχηθεί και ο ίδιος γι’ αυτό το σκοπό.
Έτσι άρχισε ο αγώνας της ίδιας, που σε λίγο καιρό έγινε με τις ευλογίες και προσευχές του Αγίου ένας “καινούργιος” άνθρωπος. Πορευόταν προς τον θάνατο εξαγνισμό, αγιασμένη και αγγελική. Το θαύμα είχε επιτελεστεί για μας που την γνωρίζαμε και φυσικά πρωτίστως για την ίδια. Τελείωσαν οι φόβοι και οι ανασφάλειες. Το τελευταίο διάστημα πριν τον θάνατό της, παρέμενε για μεγάλο διάστημα στο Νοσοκομείο και την έβλεπα συνεχώς. Κοινωνούσε καθημερινά με ευλογία του πνευματικού της. Τακτοποίησε όλες τις επίγειες εκκρεμότητές της με τον σύζυγο, τους γονείς και τους πολύ κοντινούς της ανθρώπους με απόλυτη νηφαλιότητα και σύνεση. Όταν χαρακτηριστικά τη ρώτησα τι κάνει η κόρη της, μου απάντησε, ότι την ανέθεσε στους γονείς και τον σύζυγό της και αυτοί πλέον γνωρίζουν τα νέα της μικρής. Γνώριζε ότι ήρθε το τέλος της και δεν θα ξανάβλεπε το παιδί της, αλλά όλα τα αντιμετώπιζε ψύχραιμα, πνευματικά και με απόλυτη ηρεμία και πλατύ χαμόγελο.
Το χαμόγελο είχε εγκατασταθεί μόνιμα στο αγγελικό της πρόσωπο. Τους επισκέπτες της τους παρότρυνε να πλησιάζουν και να συντροφεύουν άλλους αρρώστους μοναχικούς, διότι έλεγε “αυτοί έχουν περισσότερο ανάγκη από αυτήν”, επειδή δεν τους επισκέπτεται κανείς. Στους πολύ κοντινούς της ανθρώπους εμπιστευόταν, ότι το μεγάλο της ταξίδι έχει ξεκινήσει και εάν έχουν κάποιο μήνυμα για τους ουρανούς, μπορούν να της το εμπιστευτούν για να το διαβάσει.
Κρατούσε συνεχώς το κομποσχοίνι που της χάρισε ο Γέροντας και προσευχόταν αδιαλείπτως. Το ίδιο έκανε και ο σύζυγος της, κρατώντας στο ένα χέρι το κομποσχοίνι και το άλλο το χέρι της συζύγου.
Σε κάθε επίσκεψή μου έπαιρνα μαθήματα θάρρους, πίστης, αγνότητας, αξιοπρεπούς πορείας προς τον θάνατο, με τη βεβαιότητα της υπέρβασής του, για μια άλλη ουράνια πολιτεία “ένθα ούκ έστιν πόνος, ού λύπη, ού στεναγμός, αλλά ζωή ατελεύτητος”.
Ο Άγιος Παΐσιος έκανε το θαύμα του στη ζωή της συγκεκριμένης άρρωστης, μάρτυρες όλους εμάς που ζήσαμε από κοντά τα θαυμάσια γεγονότα. Διότι θαύμα δεν είναι μόνο η ίαση του σώματος και ο τρόπος πορείας προς τον θάνατο. Δυνατότερο θαύμα είναι η ίαση της ψυχής. Αυτό συνέβη στην ζωή της συγκεκριμένης άρρωστης που από φοβική, ανασφαλής και ανθρώπινη με την προσευχή και τη βοήθεια του γέροντα μεταμορφώθηκε σε γενναία αγωνίστρια, αξιοθαύμαστη και άξια μίμησης Χριστιανή, που με τον τρόπο ζωής στο τελικό στάδιο της νόσου και τον τρόπο πορείας προς τον θάνατο, μετέφερε σε όλους εμάς γύρω της, μηνύματα αθανασίας και τη χαρά της επικείμενης ένωσης με τον Θεό.
Μία από τις μέρες που νοσηλευόταν ο γέροντας στο Νοσοκομείο, τον επισκεφτήκαμε μαζί με την συνάδελφό μου Κοινωνική Λειτουργό, μεταφέροντας γι’ αυτόν ένα θερμαντικό σώμα, επειδή κρύωνε πολύ. Μόλις μας αντίκρισε γελώντας μας είπε : Εσείς οι δύο τώρα λέγεστε “λειτουργειές”; Αλήθεια, σας αποκάλεσε ποτέ κάποιος έτσι; Με ένα μικρό χαριτολόγημα μας κινητοποίησε σε βαθύτερη συνειδητοποίηση του ρόλου μας στο χώρο του Νοσοκομείου.” Λειτουργία”, “Λειτούργημα”, άρα Κοινωνικοί Λειτουργοί.
Ένα πρωινό Κυριακής, μεταξύ ύπνου και αφύπνισης, είδα τον γέροντα να μου απαντάει σε κάποιους έντονους προσωπικούς μου προβληματισμούς που ήθελα πολύ να γνωρίζω την άποψή του, αλλά δεν τους εξέθετα στις συζητήσεις μας, σεβόμενη την κατάσταση της υγείας μου.
Μου απάντησε λέγοντας ότι τα συγκεκριμένα γεγονότα της ζωής μου, τα επέτρεψε ο Θεός να συμβούν από αγάπη, για λόγους παιδαγωγικούς. Αφού μου ανέλυσε τις απόψεις του, μου είπε ότι βρίσκετε στο Νοσοκομείο με έκτακτη εισαγωγή, ότι την Δευτέρα θα μπει στο Χειρουργείο και ότι κρυώνει.
Σηκώθηκα από το κρεββάτι έκπληκτη και ετοιμάστηκα να πάω στο Νοσοκομείο για να μεταφέρω κάποια αντικείμενα πού του έδινα όταν νοσηλευόταν. Μια δεύτερη σκέψη όμως με σταμάτησε και δεν πήγα. Σκέφτηκα μήπως ήταν ένα απλό όνειρο.
Την επόμενη μέρα πήγα στις 7 μ.μ., στο Νοσοκομείο, στο γραφείο μου και στις 8 θυμήθηκα το όνειρο και έτρεξα στο χειρουργείο. Τον βρήκα πάνω στο φορείο έτοιμο για την επέμβαση. Η προϊσταμένη του χειρουργείου με ενημέρωσε ότι έπρεπε να γίνει έκτακτη εισαγωγή για πρόβλημα μεταχειρουργικό που προέκυψε.
Φίλησα το χέρι του και τον σκεπάσαμε με κουβέρτα, διότι επηρεασμένη από το όνειρο τον ρώτησα αν κρυώνει και μου απάντησε θετικά. Αυτό αποτέλεσε άλλο ένα θαυμαστό γεγονός της δυνατότητας του γέροντα να υπερβαίνει τις ανθρώπινες καταστάσεις και να έχουμε μαρτυρίες αγιότητας.
Πηγή : – Χριστιανικό Ορθόδοξο Περιοδικό “Αγία Λυδία”
– Χριστίνα Δεληαντώνη – Οικονόμου, εργαζόμενη στο Νοσοκομείο, αφηγείται το περιστατικό όπως το βίωσε.
Ημ/νία γραφής : 9/5/2025
Με εκτίμηση
Δημήτριος Μητρόπουλος
