Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
Γράφει : Ο Δημήτριος Μητρόπουλος Αντ/γος ε.α. Επιτ. Υπαρχηγός. ΕΛ.ΑΣ. Πτυχ. Νομικής και Δημ. Δικαίου και Πολ. Επιστημών Νομικής Σχολής Αθηνών. Συγγραφέας, Μέλος της Ένωσης Μεσσηνίων Συγγραφέων.
Κάθε άνθρωπος που καταπιάνεται με το γράψιμο γράφει για να τον διαβάσουν οι άλλοι άνθρωποι. Αν δεν υπήρχαν άνθρωποι να τον διαβάσουν, για ποιον θα έγραφε; δεν θα έγραφε.
Αυτή είναι μια άποψη του ζητήματος. Υπάρχουν όμως και άνθρωποι που γράφουν για να ικανοποιήσουν τον εαυτό τους. Αυτοί είναι περισσότερο οι Καλλιτέχνες και λιγότερο οι συγγραφείς. Ο τραγουδιστής ή ο μουσικός κάθεται και τραγουδάει ή παίζει το βιολί και τη φλογέρα του ο βοσκός χωρίς να τον ακούει κανένας. Το ίδιο κάνει και ο ποιητής πολλές φορές. Οι άνθρωποι αυτοί νοιώθουν την εσωτερική ανάγκη και παρόρμηση να εκδηλωθούν και εκδηλώνονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.
Ο συγγραφέας πριν συνθέσει τη δημιουργία του, βλέπει και παρατηρεί τις φυσικές ομορφιές πάνω στη γη και τις περιγράφει. Ζει και αισθάνεται βαθειά μέσα του τις χαρές, τις λύπες τις ευτυχίες ή τις δυστυχίες και τις συμφορές των συνανθρώπων του, τις περνάει από το εργαστήριο της δικής του προσωπικότητας και ανάλογα με τα με’ σα που διαθέτει και το σκοπό που αποβλέπει τις πλάθει, τις μετασχηματίζει, τις βάζει στα δικά του λαγούμια και τις προσφέρει.
Όμως η πλοκή, ο συνδυασμός των γεγονότων, οι ιδέες και τα συναισθήματα που κυριαρχούν, πρέπει να είναι τέτοια που να αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση ή να δίνουν κατευθύνσεις και οδηγίες για έργα και δραστηριότητα στη ζωή.
Όλα όμως αυτά πρέπει να στηρίζονται σε βασικές ηθικές αρχές. Και βασικές ηθικές αρχές είναι μόνον εκείνες που στηρίζονται στα εκάστοτε επιστημονικά δεδομένα και βοηθάνε στην πρόοδο του ανθρώπου.
Κάθε έργο και κάθε πνευματική προφορά που δεν βασίζεται πάνω σ’ αυτές τις αρχές όχι μόνο είναι άχρηστη, αλλά επιζήμια και βλαβερή. Με λίγα λόγια αυτή είναι η αποστολή και το έργο του λογοτέχνη, αν έχει σκοπό με το βιβλίο του να βοηθήσει τους συνανθρώπους του και να γίνει οδηγητής και καθοδηγητής τους, σε έργα και πράξεις καλές και χρήσιμες.
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
Λογοτεχνία – είναι η τέχνη στο λόγο. Είναι η έκφραση του γραπτού λόγου. Υπήρχε και υπάρχει και η προφορική λογοτεχνία. Εκφράζεται με μύθους, τις λαογραφικές παραδόσεις των λαών, τα προφορικά αφηγήματα και τους χωρίς χειρόγραφα λόγους ή ομιλίες.
Η κλασική όμως μορφή της λογοτεχνίας είναι ο γραπτός λόγος. Όλες οι άλλες, οι επί μέρους μορφές, είναι βοηθητικές εκδηλώσεις της βασικής λογοτεχνίας, του γραπτού λόγου.
ΤΕΧΝΗ
Τέχνη είναι η επιστήμη που μιλάει για το ωραίο στη ζωή του ανθρώπου και στην τέχνη. Αφού διαπιστώθηκε ο τεράστιος ρόλος τον οποίο παίζει στη ζωή του ανθρώπου το ωραίο, από τα πανάρχαια χρόνια, και από τη στιγμή που υπέπεσε στις αισθήσεις του ανθρώπου και δημιούργησε τις πρώτες γνώσεις της αισθητικής, από τότε διατυπώθηκε και ο ορισμός.
Κάθε τι, στις εκδηλώσεις του ανθρώπου, που ταυτίζεται με την ομορφιά είναι ωραίο. Κάθε ωραίο είναι τέχνη. Ζωγραφική, μουσική, κινηματογράφος, ποίηση, αρχιτεκτονική, γλυπτική είναι τέχνες. Καλές τέχνες όπως τις έλεγαν οι αρχαίοι. Οι αρχαίοι μέσα στις καλές τέχνες υπολόγιζαν και την ποίηση, ενώ εμείς σήμερα την κατατάσσουν περισσότερο στη λογοτεχνία. Λέμε ποιητές και λογοτέχνες ή ποιητές και πεζογράφοι.
ΠΟΙΗΣΗ
Είναι από το ρήμα ποιέω-ποιώ που θα πει κάμνω, δημιουργώ, φτιάχνω. Ποίηση είναι η με μέτρο και ρυθμό έκφραση και διατύπωση του λόγου Λέγεται και έμμετρη ποίηση σε αντίθεση με το πεζό λόγο το διήγημα. Οι διαφορές του ποιήματος από τον πεζό λόγο είναι εξωτερικές και εσωτερικές. Το ποίημα είναι γραμμένο σε στίχους που έχουν μέτρο και ρυθμό. Δηλαδή, οι λέξεις είναι έτσι γραμμένες που ακούγονται με κάποιο ρυθμό και μουσικότητα. Το πεζό είναι γραμμένο σε στίχους ακανόνιστους και οι προτάσεις του δεν έχουν ούτε μέτρο ούτε ρυθμό.
Αυτά είναι τα εξωτερικά γνωρίσματα του ποιήματος. Ο ποιητής απευθύνεται περισσότερο στο συναίσθημα του αναγνώστη ή ακροατή, ενώ ο πεζογράφος στη νόηση. Αυτά είναι οι εσωτερικές διαφορές και τα γνωρίσματα του ποιήματος.
Το ποίημα είναι η πρώτη έμμετρη και ρυθμική προφορική εκδήλωση του ανθρώπου. Οι πρωτόγονοι άνθρωποι, στις έντονες και συναισθηματικές εκδηλώσεις της ζωής τους (χαρά, λύπη) έβγαζαν απ’ το στόμα τους ρυθμικές κραυγές, που συνοδεύονταν με ρυθμικές κινήσεις των άκρων.
Η ελληνική ποίηση κατά την ακμή της έφτασε σε πολύ υψηλά επίπεδα. Παρουσιάστηκαν μεγαλοφυείς ποιητές και πεζογράφοι. Δεν μπόρεσε ακόμη η ανθρωπότητα να αναδείξει ποιητές σαν τον Όμηρο, τον Ησίοδο, τον Αρχίλοχο, τον Σοφοκλή, τον Αριστοφάνη και τον ρήτορα Δημοσθένη.
Ο ποιητής κατά την αρχαιότητα ήταν ο σοφός δάσκαλος του λαού, που παρότρυνε τους πολίτες στο αγαθό και την αρετή. Οι ποιητές με τα ποιήματά τους ήταν οι παιδευτές της νεότητας.
ΕΠΟΣ.
Το έπος ή η επική ποίηση.
Έπος – του έπους, ενεστώς του είπον, εκ του έπω, λέγω, καλώ, λέξω, λόγος. Εις τους αρχαίους σημαίνει σύνολον πολεμικών κατορθωμάτων, διήγηση, ομιλία. Το έπος είναι είδος ποιήματος, το επικό ποίημα, που εξιστορεί τα κατορθώματα των ηρώων στους πολέμους. Το έπος προσπαθεί να εξιδανικεύσει τους ήρωες, τοποθετώντας τους με τα κατορθώματα’ τους στην υπερβολή του φυσικού. Τέτοια έπη είναι τα Ομηρικά, η Οδύσσεια και η Ιλιάδα.
ΥΜΝΟΣ
Ο Ύμνος είναι θρησκευτική ωδή, Άσμα που ψάλλεται προς τιμήν του Θεού ή Αγίου. Κατά την αρχαία εποχή ο ύμνος εψάλετο προς τιμήν του Θεού ή κάποιου ήρωα. Ο εκκλησιαστικός ύμνος πήρε μεγάλη ανάπτυξη κατά τη βυζαντινή εποχή. Την εποχή αυτή αναδείχτηκαν οι μεγαλύτεροι υμνογράφοι.
Ημ/νία γραφής : 28/4/2025
Με Εκτίμηση
Δημήτριος Μητρόπουλος
