ΔΙΗΓΗΜΑ-Η ΣΥΧΩΡΕΣΗ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ
Γράφει : Ο Δημήτριος Μητρόπουλος Αντ/γος ε.α. Επιτ. Υπαρχηγός. ΕΛ.ΑΣ. Πτυχ. Νομικής και Δημ. Δικαίου και Πολ. Επιστημών Νομικής Σχολής Αθηνών. Συγγραφέας, Μέλος της Ένωσης Μεσσηνίων Συγγραφέων.
Ο π. Νικήτας καθόταν στο κελάκι του και κάτι έγραφε συγκεντρώσας στα χαρτιά του. Ύστερα άφησε το μολύβι και ακούμπησε το κεφάλι του στα δυο’ του χέρια. Πως να σ’ ευχαριστήσω, Κύριε, για τούτο το κελάκι που με αξιώσεις να ζω, μακριά από την τύρβη του κόσμου!… ψιθύρισε. Σήκωσε τα μάτια του στο γαλάζιο τ’ ουρανού και ύστερα χαμήλωσε στο γαλάζιο της Θάλασσας, όπου οι γλάροι έπαιζαν με τα κύματα. Μάζεψε στο πλάι χαρτιά και μολύβια και χαμογέλασε στην θύμηση του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου που έλεγε : Ο ρω τα χαρτία τιμιώτερα των γραφησομένων.
Ο π. Νικήτας πέρασε όλα τα χρόνια του διακονώντας τον λαό του Θεού με το απλό κήρυγμα και την εξομολόγηση. Και θαύμαζε πάντα την “οικονομία” του Θεού, προκειμένου να σώσει τον αμαρτωλό άνθρωπο. Με μια αρρώστια, με μια δοκιμασία, που έστελνε την καλή ανάρρωση στις ψυχές των ανθρώπων… Χρόνια διακίνησε τις ανάγκες των ασθενών σε Νοσοκομείο και έζησε πολλά τέτοια θαύματα, λογής, λογής, εσωτερικά που γιάτρευαν και την αρρώστια του σώματος υστέρα. Τέτοια θαύματα προκαλούσαν έκπληξη και θαυμασμό, αλλά τόνωναν και την πίστη όσων τα γνώριζαν.
Πόσα από αυτά τα παραστατικά δεν ξαναγύρισαν στη θύμησή του σε ώρες ανάπαυλας και στοχασμού. Και δόξαζε τον Θεό, που αυτόν, τον ταπεινό σπουργίτη του χωριού καταδέχτηκε και τον έκανε όργανό του, εργάτη του για να αναπαύει όσο μπορούσε τις ψυχές των πονεμένων ανθρώπων.
Μα πάνω από όλα τέτοιο καιρό που πλησίαζε η Σαρακοστή, θυμόταν τη γιαγιά Σοφία που χρόνια έτρεχε στο πετραχήλι του. Ορφανός από μικρός, τον συγκινούσε που με στοργή τον προσφωνούσε συχνά “παιδί μου”.
Η γιαγιά Σοφία, καταγόταν από τα μέρη της Θεσσαλίας, μα οι καταστάσεις την οδήγησαν στην πρωτεύουσα. Εκεί συνάντησε και τον πατέρα Νικήτα, όταν ζήτησε πνευματικό γιατρό για τις αρρώστιες της ψυχής. Απλή, καλοσυνάτη, πήγαινε στην εξομολόγηση με την ειλικρινή συναίσθηση, ότι δεν είναι καλή χριστιανή. Έβαζε στη σειρά ό,τι την βάραινε ή την ενοχλούσε κι ύστερα έλεγε μία μία και τις στενοχώριες της, τα βάσανα της καθημερινότητας.
Ο π. Νικήτας την άκουγε με υπομονή. Του θύμιζε τη δική του Γιαγιά κι ένοιωθε σεβασμό απέναντί της. Τον εντυπωσίαζε η καθαρότητα και η διαύγεια του μυαλού της, ο τρόπος που δεχόταν ό,τι της έλεγε, ό,τι τον φώτιζε ο Θεός, νεαρός κληρικός τότε.
Ήταν θυμάται η τρίτη χρονιά που βρισκόταν σε ναό των Αθηνών, όταν εμφανίστηκε σκεπτική η Γιαγιά η Σοφία για εξομολόγηση. Μόλις είχε μπει το Τριώδιο.
– Καλώς τη Γιαγιά τη Σοφία. Είσαι καλά. Κάτσε να τα πούμε.
– Από υγεία καλά είμαι παιδί μου. Μα τώρα σκέφτομαι να το εξομολογηθώ, μέχρι τώρα δεν το ένιωθα αμαρτία.
– Όλοι καμία φορά το παθαίνουμε αυτό γιαγιά. Ευτυχώς, έχουμε Θεό που αγαπάει τον άνθρωπο, τόσο που για να μας χαρίσει τη σωτηρία, έστειλε στη γη τον μονάκριβο γιο Του και πέθανε μαρτυρικά στο Σταυρό για εμάς.
– Το ξέρω παιδί μου που συγχώρεσε και τους σταυρωτές του.
– Έτσι ακριβώς γιαγιά, γι’ αυτό πρέπει να συγχωρούμε τους εχθρούς μας. Το ξέρεις το “Πάτερ ημών”.
– Γράμματα δεν ξέρω, μα το Πάτερ ημών το ‘μαθα ακούγοντάς το στην Εκκλησία. Το ‘μαθα, αλλά δεν το έκαμα.
– Δηλαδή τι δεν έκαμες; Δεν συγχωρείς;
– Πολλούς συγχώρεσα και πολλές φορές. Αλλά όταν πηγαίνω στην ιδιαίτερη πατρίδα μου, συναντώ έναν παλιό μου συγχωριανό και δεν του λέω καλημέρα.
Γιατί, Γιαγιά Σοφία, τι έχεις με τον άνθρωπο αυτό και δεν τον καλημερίζεις; Δεν λέμε η καλημέρα είναι του Θεού;
– Ναι, μα αυτόν τον άνθρωπο, όταν τον βλέπω ανατριχιάζω.
– Τι κακό σου έκανε και δεν μπορείς να τον βλέπεις;
Παλιά ιστορία, παιδί μου. Τότε όταν τρελαθήκαμε και σκοτώναμε οι Έλληνες ο ένας τον άλλον, τότε αυτός ο άνθρωπος σκότωσε μπροστά στα μάτια μου τον πατέρα μου, τον άνδρα μου και τον αδελφό μου. Κι έμεινα με τρία παιδιά χήρα χωρίς προστάτη. Και ήμουν μόλις 34 ετών. Τότε μάζεψα τα παιδιά μου κι έφυγα στη Αθήνα να μην πατώ το αίμα των δικών μου. Το πως τα μεγάλωσα και πως ζήσαμε, μόνο ο Θεός το ξέρει, που μας φύλαξε και μας έφερε μέχρι τώρα στο γήρας. Μα πως να το ξεχάσω αυτό; Πέρασαν χρόνια και σαν έρχεται στον νου’ μου, δεν ξέρω τι κακό θα μπορούσα να κάνω, να του πω και καλημέρα!
– Έχεις δίκιο, γιαγιά μου. Αν ήμουν εγώ στην θέση σου, θα’ παιρνα ένα πιστόλι και θα τον σκότωνα τρεις φορές. Και τώρα έρχομαι και εγώ μαζί σου.
Να εκδικηθούμε.
– Εσύ τα λες, παπά μου αυτά.
– Ναι, εγώ. Λέω αυτό που αισθάνεσαι. Έχεις δίκιο, γιαγιά μου. Ανθρώπινα, έχεις δίκιο. Όμως Γιαγιά μου, δεν μας αφήνει ο Χριστός! Ζητάει να συγχωρούμε. Και αυτό το μάθημα το λέμε στο Πάτερ ημών και είναι μάθημα που μας το δίδαξε, όχι μόνο με το λόγο του, αλλά και με το παράδειγμά του. Και όχι μόνο θέλει να τους καλημερίζουμε τους εχθρούς μας, αλλά και να τους αγαπάμε και να προσευχόμαστε γι’ αυτούς. Αν τα κάνουμε αυτά, τότε υπακούμε στα λόγια Του και τότε τον αγαπάμε. Αλλιώς ψεύτικα τον αγαπάμε, μόνο με τα λόγια.
– Δύσκολο παιδί μου.
– Τώρα έρχεται η Κυριακή της συγχωρήσεως, όπως τη λέμε. Θα πάμε στην Εκκλησία, θα ακούσουμε το Ευαγγέλιο της ημέρας, θα μείνουμε μόνο ακροαταί; Τότε δεν θα είμαστε του Χριστού. Αν δεν συγχωρήσουμε τους συνανθρώπους μας για ό,τι κι αν μας έκαναν, δεν θα συγχωρήσει και ο Θεός τα δικά μας αμαρτήματα. Και τότε και ό,τι αγώνα κάναμε και ό,τι τυχόν καλό κάναμε πάνε χαμένα. Μας συμφέρει αυτό για ένα πάθος να χάσουμε τον Παράδεισο. Η γη φεύγει με την ώρα κάτω από τα πόδια μας, η ζωή είναι μια μέρα βασανισμένη. Ο Παράδεισος, είναι παντοτινός δεν τελειώνει ποτέ. Δεν αξίζει να προσπαθήσουμε λίγο για να τον κερδίσουμε;
– Μου λες δηλαδή να τον καλημερίζω, ε;
– Να παν και να μην ξανάρθουν εκείνα τα χρόνια. Όλοι φταίνε για ό,τι κακό συμβαίνει στο κόσμο. Ο Χριστός λέει να τον καλημερίζεις και με όλη σου την καρδιά. Να τον λυπόμαστε αυτόν που κάνει το κακό, γιατί το φορτώνεται. Γιατί να λυπήσουμε τον Χριστό; Ας συγχωρήσουμε, για να μας συγχωρήσει.
Η γιαγιά Σοφία έμεινε σκεφτική.
– Καλά παιδί μου, θα το κάνω, είπε τέλος.
– Δεν είναι εύκολο, γιαγιά μου, αλλά ο Θεός θα σε ευλογήσει, θα το ευκολύνει.
– Θα το κάνω, θα το κάνω ψιθύρισε.
Η γιαγιά Σοφία βγήκε, και περίεργο, για πρώτη φορά ένοιωσε πως πετούσε ανάλαφρα, χωρίς να πατάει στη γη. Ήταν σαν να ξεντύθηκε το βαρύ δυσβάσταχτο πανωφόρι των γηρατειών και η καρδιά της την γύρισε στα ανέμελα χρόνια της πρώτης νιότης της. Τελικά είναι πολύ βαρύς ο χιτώνας της αμαρτίας! Σκέφτηκε σαν μπήκε σπίτι της. Και τον κουβαλούσα τόσα χρόνια!
Η γιαγιά Σοφία το είπε και το έκανε. Και καλημέρισε τον συγχωριανό της και ρώτησε, για όλη την οικογένειά του με έκδηλα ειλικρινές ενδιαφέρον.
Στην αρχή εκείνος έμεινε έκπληκτος και ίσως ενοχλημένος. Όταν όμως αντιλήφτηκε την ειλικρίνεια των λόγων της κι εκείνος φέρθηκε με ευγένεια.
Η γιαγιά Σοφία γύρισε ανάλαφρη από το χωριό της. Ποτέ δεν είχε νοιώσει τέτοια χαρά μέσα της. Όλα της φαινόταν όμορφα, καινούργια, ανανεωμένα γύρω της κι ένοιωθε μια βαθειά αγάπη, για όλους και για όλα. Έτρεξε στον π.Νικήτα : Τώρα παιδί μου, είπε, πες και για μένα, “νυν απολύεις”.
Κι έφυγε στα 90 χρόνια της , όλη χαρά κι ευχαριστία, μετά την Πασχαλινή θεία Λειτουργία, για να πάει κοντά στον Κύριο που της έμαθε την έμπρακτη συγχώρεση, και την πρόσμενε χρόνια τώρα στην ευλογημένη ποίμνη του, για να την βάλει στην βασιλεία του.
Πηγή : Ορθόδοξο Χριστιανικό Περιοδικό “Αγία Λυδία”.
Ημ/νία γραφής : 3/5/2025
Με εκτίμηση
Δημήτριος Μητρόπουλος
