ΑΛΛΗΣ ΤΑΞΕΩΣ ΟΜΟΡΦΙΑ-ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
Γράφει : Ο Δημήτριος Μητρόπουλος Αντ/γος ε.α. Επιτ. Υπαρχηγός. ΕΛ.ΑΣ. Πτυχ. Νομικής και Δημ. Δικαίου και Πολ. Επιστημών Νομικής Σχολής Αθηνών. Συγγραφέας, Μέλος της Ένωσης Μεσσηνίων Συγγραφέων.
Τους βρήκε να κάθονται στο περιστύλιο του Καθολικού της Μονής μετά την ακολουθία του Εσπερινού. Εκδρομή είχαν έρθει, από κάποια ενορία της πόλεως και τώρα απολαμβάνουν το ειδυλλιακό τοπίο στην ησυχία του δειλινού, μέσα στις ριπές του ευωδιαστού ανοιξιάτικου αέρα.
Χάρμα αισθήσεων, πραγματικά. “Ως εμεγαλύνθη τα έργα σου, Κύριε”! Τι ομορφιά χαμένη τριγύρω! Και μαζί κάτι σαν κατάνυξη απλωμένη στα πρόσωπα όλων.
Τους βρήκε να κάθονται έξω από τον ναό, στο στεγασμένο περιστύλιο, και να απολαμβάνουν. Κάθισε και εκείνος μαζί τους.
Στην αρχή ησυχία. Έπειτα κάποιος θέλησε να δια κόψει.
– Πέστε μας γέροντα, πως θα είναι στον Παράδεισο ; Πως θα είναι τα πρόσωπά μας:
– Εσείς τι λέτε; Πως θα είναι; Τι μαθαίνετε στον κύκλο μελέτης της Αγίας γραφής που κάνετε;
– Να πω εγώ, πάτερ; Ο κύριος μας είπε ότι “οι δίκαιοι εκλάμψουσιν ως ο ήλιος εν τη βασιλεία του πατρός αυτών” .
– Πολύ σωστά. Άλλος τι λέει:
– Σαν άγγελοι θα είμαστε. Έτσι δεν είπε ο Χριστός:
– Έτσι ακριβώς. Θυμάστε κάποιον που οι άλλοι τον αντίκρισαν σαν άγγελο, λίγο προτού φύγει από αυτόν τον κόσμο;
– Ο Στέφανος.
– Ο πρωτοψάλτης Στέφανος.
– Πάτερ, πήρε τον λόγο ένας τρίτος, αυτοί ήταν Άγιοι ήδη από αυτήν εδώ τη ζωή. Τι θα γίνει με εμάς που έχουμε τόσες αμαρτίες;
– Και οι αμαρτίες συγχωρούνται με τη μετάνοια, του απάντησε ο διπλανός του. Και ο άνθρωπος γίνεται πάλι φίλος με τον Χριστό.
– Ω, τι μου θυμίσατε τώρα, πήρε τον λόγο πάλι ο σεβάσμιος ιερομόναχος. Λέτε για μετάνοια και για το πως θα είναι το πρόσωπό μας, στον Παράδεισο. Θα σας πω μια δική μου εμπειρία, κάτι που έζησα όταν ήμουν παιδί του Γυμνασίου.
Τότε λοιπόν πηγαίναμε συχνά με την οικογένειά μας σε ένα γυναικείο μοναστήρι στο Πήλιο. Μετόχι Μονής του Αγίου Όρους είναι. Και τα χρόνια εκείνα, Γερόντισσα εκεί ήταν μια οσία γυναίκα. Πολύς κόσμος εύρισκε ανάπαυση κοντά της.
Θυμάμαι λοιπόν που είχαμε πάει μια μεγάλη Εβδομάδα. Μας φιλοξενούσε στο Μοναστήρι και μαζί μ’ εμάς και μια άλλη, πολύτεκνη οικογένεια. Η σύζυγος και μητέρα της οικογένειας ήταν πολύ αξιόλογος άνθρωπος. Μορφωμένη – στο Πανεπιστήμιο δίδασκε – και με ευσέβεια μεγάλη. Είχαμε γνωριστεί από παλαιότερα. Μάλιστα μας είχε διηγηθεί κάποτε και τη ζωή της, το παρελθόν της, προτού μετανοήσει και κάνει την ευλογημένη οικογένειά της.
Είχε ζωή να το πούμε έτσι – προ Χριστού και μετά Χριστόν. Και στην π.Χ. εποχή ήταν αυτή η γυναίκα, “η βυθισμένη τη αμαρτία”.
Τώρα ήταν, όπως σας είπα μεγάλη εβδομάδα. Έφθασε η μεγάλη Τρίτη. Ξέρετε που ψάλλεται το τροπάριο της Κασσιανής. Θυμάμαι σαν να ‘ναι τώρα κι ας έχουν περάσει 40 χρόνια από τότε. Δε θα το ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου. Άρχισε η ακολουθία.
Ακόμη και την καμπάνα θυμάμαι. Το σήμαντρο, που το χτυπούσε μια μοναχή μέσα στο δειλινό.
Να, όπως τώρα. Έτσι ήταν. Μέσα στις ευωδιές του Απριλίου, με το μυρωμένο πηλιορείτικο αέρα.
Άρχισε η ακολουθία, Σκοτεινά μέσα στο καθολικό. Μόνο τα κεριά αναμμένα και τα καντήλια στο τέμπλο. Η ψαλμωδία ήσυχη, κατανυκτική. Τα νοήματα – δε λέγεται! Κορυφή στην υμνογραφία της Εκκλησίας μας. Για την γυναίκα εκείνη, την πόρνη, που πλησίασε τον Χριστό και έπλενε τα πόδια του με μύρα και δάκρυα, και τα σφόγγιζε με τα μαλλιά της.
Έφτασε και η ώρα του Δοξαστικού. “Κύριε η εν πολλαίς αμαρτίες περιπεσούσα γυνή…” Η γυναίκα εκείνη που σας λέω, η μητέρα και σύζυγος, ήσυχα και απαρατήρητη, γονάτισε στο έδαφος. Διπλώθηκε στα δύο. Το κεφάλι είχε χωθεί μέσα στους ώμους.
“Δέξου μου τας πηγάς των δακρύων…” Θόρυβος δεν έβγαινε από την ύπαρξή της. Μόνο οι πολλοί κοντινοί θα μπορούσαν να παρατηρούν τους ώμους της να τραντάζονται. Και ίσως να διακρίνουν κάποιους πνιγηρούς στεναγμούς…
Τελείωσε το Δοξαστικό, τελείωσε και η ακολουθία. Η γυναίκα σηκώθηκε και με βιαστικές κινήσεις σκούπισε το πρόσωπό της. Η γερόντισσα φιλοφρονητικά κάλεσε όλους να περάσουν από το αρχονταρίκι για ένα λιτό κέρασμα. Πήγαμε και εμείς. Ήρθε και αυτή η οικογένεια. Τα μάτια μου καρφώθηκαν στο πρόσωπό της.
Δεν μπορώ να σας περιγράψω, αδελφοί τι ατένισα! Τέτοιο πρόσωπο δεν έχω ξαναδεί στη ζωή μου. Μια αίγλη χαμένη επάνω του, μια ομορφιά – πως να το πω – υπερκόσμια. Άλλης τάξεως ομορφιά. Σαν άγγελος ήταν το πρόσωπό της. Πιστέψτε με σαν άγγελος!…
Είπε, και σιώπησε ο παππούλης κι έσκυψε το πρόσωπό του.
Το ίδιο έκαναν όλοι.
Πηγή : Ορθόδοξο Χριστιανικό Περιοδικό “Ο Σωτήρ”.
Ημ/νία γραφής : 14/4/2025
Με εκτίμηση
Δημήτριος Μητρόπουλος
